AXAIREFTI

Κάποιος να μας εμπνεύσει

2011-07-15T01:02:00.011+03:00

Μεγάλη επιτυχία του Μιάλου Κουπεπιού: είχε να μαζευτεί τόσος κόσμος στη Λευκωσία από τον καιρό των συλλαλητηρίων του ΑΚΕΛ τη δεκαετία του 80, τότε που ρωτούσα τον παπά μου "τι είναι τιμάριθμος"... Ούτε στη νίκη της Ελλάδας στη Eurovision ή στο EURO τέτοια κοσμοσυρροή. Καταλάβαμε ότι τελικά οι Κύπριοι δεν κοιμούνται.

Είδες όμως τι σου κάνει η έλλειψη πλατείας; Οι φήμες λένε ότι οι πλατείες απουσιάζουν στην Κύπρο επί τούτου: οι Εγγλέζοι τις απέφευγαν για να μη συγκεντρώνεται ο κόσμος, να μη συσπειρώνεται εναντίον των κρατούντων... Τελικά όμως μετά από τόσα χρόνια, εκεί που χρειάστηκε πλατεία, ο κόσμος βρήκε τη διέξοδο: πήγε απευθείας στο Προεδρικό.

Είμαι μακριά για να μπορώ να μιλώ αντικειμενικά, αλλά νομίζω ότι αυτό που λείπει, αυτό που πραγματικά ζητά ο κόσμος (και δεν εννοώ τους φανατικούς οποιασδήποτε πλευράς, αυτοί εξακολουθούν να κοιμούνται) αυτό λοιπόν που πραγματικά ζητά ο κόσμος είναι η έμπνευση. Κάποιος να μας εμπνεύσει. Κάποιος να ηγηθεί αυτού του τόπου που να τον θαυμάζουμε.

Δεν φταίει το Μιάλον Κουπέπι, αλήθεια σας λέω. Ή μάλλον δεν φταίει μόνο αυτός. Οι πολιτικοί μας είναι στην πλειονότητα τους γέροι (στο μυαλό), χωρίς παιδεία (δεν εννοώ να έβγαλαν πανεπιστήμιο), χωρίς όραμα. Η ζωή τους περιστρέφεται γύρω από το Κυπριακό, το οποίο είναι σαν τη UHU, κολλάει παντού: ακόμη και στο διάγγελμα του Προέδρου για την έκρηξη στο Μαρί. Η δημόσια υπηρεσία πάσχει από τις ίδιες τρεις ασθένειες και έχει και αρθριτικά, είναι πολύ αργή. Δεν αμφισβητώ τις προθέσεις όσων συμμετείχαν στις διάφορες συσκέψεις. Το πρόβλημα είναι η ταχύτητα με την οποία ενήργησαν. Όλα αυτά και άλλα πολλά φταίνε.

Είμαστε και ασόβαροι, όπως έλεγε ένας φίλος. Αυτό το αποδεικνύει βέβαια και ο τρόπος με τον οποίο ανακοινώθηκε στα ΜΜΕ το πού και πώς μεταφέρονταν τα εκρηκτικά το 2009 (θυμήσου αυτό). Εσείς ξέρετε πού φυλάσσει τα οπλικά της συστήματα η Γερμανία, η Ρωσία, καμιά σοβαρή τελοσπάντων χώρα; Στην Κύπρο ανακοινώθηκε σε όλα τα ΜΜΕ. Ποιος έδωσε την πληροφορία στους δημοσιογράφους και γιατί, δεν μας απασχόλησε ποτέ, απλούστατα γιατί δεν τα έκλεψε κανείς, μόνο τότε θα μας ενδιέφερε, έτσι;

Δεν έχω κάτι καινούριο να πω, αλλά δεν μπορούσα να συνεχίσω να σιωπώ. "Καλό ταξίδι" σε όσους έφυγαν. "Υπομονή" στο ταξίδι που πρέπει να κάνουν σε εκείνους που άφησαν πίσω. Ειδικά στη μάνα των διδύμων που δεν άφησε τη θλίψη να την κυριέψει στην κηδεία, και τώρα θα πρέπει να τη φορτωθεί ολόκληρη, τελείως μόνη της, και είναι ασήκωτη η θλίψη της, είναι ασήκωτη.

Super creative mom και τα @&*&^δια του Καράμπελα

2011-02-16T20:07:00.002+02:00

Αν ακόμη ένας μου στείλει το μήνυμα με την Super Creative mom, που είναι computer specialist και άμα έχει χρόνο αντί να κοιμάται για να αναπληρώσει χαμένες ώρες ως λεχώνα, ντύνει το βρέφος της κουνουπίδι, σύννεφο, μαγισσούλα, τραπεζάκι του καφέ, whatever και χίλια μύρια άλλα, ειλικρινά θα τον πάρω τηλέφωνο κι έχει να ακούσει πολλά.

Το πήρα από πέντε άτομα. Την πρώτη φορά μου φάνηκε χαριτωμένο. Τη δεύτερη το είδα ξανά πετακτά και το έκλεισα. Την τρίτη άρχισα να εκνευρίζομαι. Την τέταρτη το έσβησα χωρίς να το διαβάσω. Την πέμπτη γράφω αυτή την ανάρτηση.

Και όχι! Δεν είναι οι ορμόνες μου που φταίνε. Ούτε τρώω μωρά με τα πάμπερς. Απλά έχει ένα όριο η χαριτωμενιά που μπορώ να αντέξω.

Αν...

2010-12-03T11:29:00.002+02:00

Μου έστειλε μια φίλη τον σύνδεσμο αυτό: http://www.grapsestixo.com/

Μια τράπεζα δίνει ένα ευρώ για κάθε στίχο που θα γράψετε και θα τελειώνει σε -αν προς το Μακάρειο Νοσοκομείο για τα παιδιά που βρίσκονται στην ογκολογική κλινική. Θα μου πείτε, σκοτώθηκαν στο ρευστό, τι είναι ένα ευρώ. Συμφωνώ, αλλά παρά τίποτα κάτι είναι κι αυτό, ε;

Μερικοί στίχοι έχουν πολλή πλάκα, πραγματικά στη θέση τους θα τους εξέδιδα όλους μαζί σαν βιβλιαράκι και θα έδινα και τα έσοδα στη κλινική.

Σκέφτηκα ότι εσείς είστε όλοι συγγραφείς, οπότε ευκαιρία να "πληρωθείτε" και για τα γραπτά σας.

Άντε καλή έμπνευση σας εύχομαι, κι όποιος θέλει ας αφήσει κι εδώ το στιχάκι του.

Αν δεν τα ξαναπούμε, καλές γιορτές...

Ο Θεός μαζί μας. Και δεν το λέω μόνο εγώ.

2010-09-14T22:42:00.003+03:00

Ακολουθεί δελτίο Τύπου της ευρωβουλευτή Αντιγόνης Παπαδοπούλου (13 Σεπτεμβρίου 2010). Δυστυχώς δεν άντεξα να το αφήσω ασχολίαστο, παρόλο που θα έπρεπε. Οπότε τα μπολντ και πλαγιαστά δικά μου...

Δήλωση Αντιγόνης Παπαδοπούλου για το νέο Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου

"Μπορεί ο αγώνας για λύση του Κυπριακού, αλλά και επιβίωση του ελληνισμού στο νησί, να αγνοήσει την αρωγή και ευθύνη της Εκκλησίας της Κύπρου; (Δεν ξέρω αν μπορεί. Θέλει όμως; Δε φοβάται;) Το ερώτημα δεν είναι ακαδημαϊκό. Σχετίζεται άμεσα με τον Καταστατικό Χάρτη, αλλά και τον ίδιο το ρόλο της Εκκλησίας στη βαθειά χειμαζόμενη Κύπρο. (χειμαζόμενη: αυτή που υφίσταται την ταλαιπωρία από τις κακές καιρικές συνθήκες του χειμώνα, λέει ο Μπαμπινιώτης. Τώρα τι να πω; Για τον βαθύ χειμώνα των 40 βαθμών κελσίου της Κύπρου; Ή να αγχωθώ καλύτερα για το γεγονός ότι αν διαβάσουν αρκετοί αυτό το δελτίο Τύπου, θα είναι η νέα in λέξη της φετινής σεζόν, όπως π.χ. ήταν το "στοχοπροσηλωμένοι"; Και μη μου πείτε ότι σεζόν έχουμε μόνο ποδοσφαιρικές, γιατί το Κυπριακό και οι πολιτικοί μας άλλα μου αποδεικνύουν Σεπτέμβρη με Ιούνη κάθε χρόνο).

Η έγκριση του νέου Καταστατικού Χάρτη, σήμερα, σηματοδοτεί μια νέα εποχή για την Εκκλησία της Κύπρου. Είμαι βέβαιη πως οι αλλαγές στον Καταστατικό Χάρτη θα ενισχύσουν τη λειτουργικότητα και τον ενοποιητικό ρόλο της Εκκλησίας, η οποία έχει καθήκον να διατηρεί την αγωνιστική εγρήγορση και την ομόνοια στον τόπο μας. Χρειαζόμαστε μια ισχυρή και παρεμβατική Εκκλησία,(Όι ρε, αποκλείεται) η οποία να ενεργεί προς όφελος της πατρίδας και του χριστεπώνυμου πληρώματος. (ρε, αποκλείεται λαλώ σας! Μα είπε ότι χρειαζόμαστε ισχυρή και παρεμβατική Εκκλησία;) Εξάλλου, η Εκκλησία της Κύπρου πάντα ταύτιζε την τύχη της με το λαό: είχε έναν πρωταγωνιστικό ρόλο, ήταν πάντα με το λαό και συμβάδιζε με το λαό. (Ναι, οκ ο Κυπριανός, ο Μακάριος, Ίσως... Αλλά στην εποχή τους!! Τότε που δεν υπήρχε κράτος και τότε που μόλις γεννήθηκε!! Μα το 2010;;;;;;) Αναγνωρίζουμε ως θεμελιώδη την προσφορά της Εκκλησίας στους αγώνες του Κυπριακού Ελληνισμού και είμαστε βέβαιοι ότι θα βρίσκεται πάντα στο πλευρό του, ειδικότερα στη δύσκολη περίοδο που διανύουμε, όπου πρέπει να διαφυλάξουμε την εθνική και κρατική μας υπόσταση απέναντι στην αδιάλλαχτη Άγκυρα.

Ως ευρωβουλευτής, επισημαίνω ιδιαίτερα το θετικό ρόλο που διαδραματίζει το γραφείο της Εκκλησίας της Κύπρου στις Βρυξέλλες, σε ό,τι αφορά στην εκστρατεία διαφώτισης αλλά και τις προσπάθειες δίκαιης λύσης του Kυπριακού". (Μα δε μας έλεγε για τον νέο καταστατικό χάρτη της εκκλησίας; τι σχέση έχει αυτό; λες ο κατ.χάρτης να καταργεί το γραφείο Βρυξελλών; Μπα. Μάλλον βρήκε ευκαιρία, σου λέει πότε θα ξαναγράψω για την εκκλησία. Έλα όμως που προσφέρεται πολύ συχνά για έμπνευση, έπρεπε να περιμένετε λίγο αγαπητή.)

Ρε μα είπε όντως ότι θέλει ισχυρή και παρεμβατική εκκλησία ή το ονειρεύτηκα;...

Ρουμάνος ληστής, Γυναίκα Αστυνομικός, Κύπριος μεγιστάνας...

2010-03-28T13:15:00.004+03:00

Διάβαζα σήμερα στον Φιλελεύθερο (που το πήρε από το ΚΥΠΕ) το πιο κάτω άρθρο (τα bold δικά μου):

Νοσηλεύεται εκτός κινδύνου
Κυριακή, 28 Μαρτίου 2010 11:12 πμ
Γυναίκα Υπαξιωματικός της Ε.Φ. τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια άλματος με αλεξίπτωτο
Το ατύχημα συνέβη κατά τη διάρκεια προγραμματισμένης εκπαιδευτικής άσκησης ρίψης αλεξιπτωτιστών της Εθνικής Φρουράς (φωτ. αρχείου).
Λευκωσία: Γυναίκα Υπαξιωματικός, μετά από εκτέλεση άλματος, τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια της προσγείωσής της, στο πλαίσιο προγραμματισμένης εκπαιδευτικής άσκησης ρίψης αλεξιπτωτιστών της Εθνικής Φρουράς στην περιοχή Πάφου, την Παρασκευή 26 Μαρτίου 2010.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του Υπουργείου Άμυνας, η γυναίκα μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας όπου και νοσηλεύεται εκτός κινδύνου ενώ τα αίτια και οι συνθήκες του ατυχήματος διερευνώνται από την Εθνική Φρουρά.
Ο υπουργός Άμυνας, Κώστας Παπακώστας, επισκέφθηκε το Σάββατο τη γυναίκα Υπαξιωματικό της Εθνικής Φρουράς στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας.
Πηγή: ΚΥΠΕ

Ειλικρινά, έχω μια απορία: είμαστε τόσο κομπλεξικοί τελικά; Δηλαδή τι ήθελε να πει ο ποιητής; Τονίζει εκατό φορές, ακόμη κι εκεί που δεν ταιριάζει, το γεγονός ότι πρόκειται για γυναίκα, λες και αυτός είναι ο λόγος που τραυματίστηκε! Είναι ακριβώς όπως το κλισέ για τις γυναίκες οδηγούς (οι οποίες σημειωτέον είναι ο λόγος πολύ λιγότερων ατυχημάτων στο δρόμο από ό,τι οι άνδρες) και φυσικά όπως το αγαπημένο κλισέ των καναλιών, να μας επισημαίνουν 800 φορές όταν ένας εγκληματίας είναι αλλοδαπός. Ο Ρουμάνος ληστής, ο Βούλγαρος που έκανε το ένα, ο Πακιστανός που έκανε το άλλο. Και βέβαια το αγαπημένο των τελευταίων χρόνων, που ό,τι κακό έρχεται από τα κατεχόμενα, και συνδέεται με τους Τουρκοκύπριους.
Δεν τους άκουσα ποτέ όμως να λένε, ο Κύπριος Αντώνης Προκοπίου Κίτας, ή ο Κύπριος Γιουρούκκης ή δεν ξέρω και ΄γω ποιος άλλος που μας κάνει περήφανους για την καταγωγή μας.
Έτσι μπράβο όμως. Συνεχίστε να κρύβεστε στα μικρά οχυρά σας, τα ασφαλή, με τα υπόλοιπα μέλη της αγέλης που πάντα είναι ανώτερη από τους άλλους, και θα πάμε πολύ μπροστά. Συνεχίστε να αναπαράγετε τα κλισέ που σας έμαθαν στα σπίτια σας και που ποτέ δεν αμφισβητήσατε, ούτε και για την πλάκα.
Άντε νισάφι πια.

Ποια λύση;

2010-02-06T12:33:00.008+02:00

Άρχισα να ζω επαναλήψεις, μου φαίνεται. Αν κάτσεις να ακούσεις ειδήσεις θα νομίζεις ότι είσαι στο 2003, στο 2004, κάτι τέτοιο και θα αναρωτιέσαι παράλληλα τι κάνουν τόσες άσπρες τρίχες στη γκλάβα σου επάνω. Αφού την ανοίγεις τη ρημάδα την τηλεόραση και νάσου η Αιμιλία με το βλοσυρό ύφος (σόρυ, μόνο ΡΙΚ πκιάννω δαπάνω) να μιλά για απαράδεκτες θέσεις της άααααλλης πλευράς (θυμήθηκα το τραγούδι, του Γερμανού τώρα, "εγώ, ο άλλος", το θυμάσαι;) νάσου οι "αρχηγοί" (για τα εισαγωγικά εξήγηση άλλη ώρα)ο ένας μετά τον άλλο να απορρίπτουν κάθε ιδέα προόδου και κάθε φορά να δίνουν μια σπρωξιά στη λύση να πάει πιο πέρα.
απορώ: ο λαός στον τόπο αυτό, δεν έχει μνήμη; κι απαντώ: έχει. επιλεκτική.

Λυπάμαι, αλλά βαριέμαι πολύ να ασχοληθώ με το αν όντως είναι απαράδεκτες οι θέσεις των Τ/Κ ή όχι. Το ξέρουμε ότι κάποιες είναι, το διαβάσαμε, το εμπεδώσαμε. Είμαστε όμως σε διαδικασία διαπραγμάτευσης. Δως μου να σου δώσω. Τι να κάνουμε ρε παιδιά. Έτσι είναι η ζωή γμτ. Δως μου να σου δώσω. Αποφασίστε επιτέλους, τι μπορούμε να δώσουμε για να πάρουμε κάτι άλλο. Το σίουρο εν ότι τζαι την πίττα σωστή τζαι τον σσιύλλο χορτάτο, έτσι πράμαν εν έσσιει.

Τζι αν αποφασίσετε ότι "τα θέλω όλα και τα θέλω αμέσως" που λέει και το λαϊκόν άσμαν, να είσαστε έτοιμοι να δεχτείτε και το "τίποτα". Το ίδιο "τίποτα" που τρώμε από το 1974 και μετά, όμως; Συγγνώμη, αυτό δεν σας το επιτρέπω.

Βαρέθηκα να ακούω "η Κύπρος μας" λες και μιλάμε για παιδάκι με σύνδρομο Ντάουν. Βαρέθηκα να ανήκω σε μια χώρα που τα καλύτερά της μυαλά τα έχει ταγμένα να υπηρετούν έναν αδιέξοδο σκοπό. Βαρέθηκα να σας πληρώνω για να βγαίνετε να κάνετε πατριωτικές δηλώσεις στην τηλεόραση και να βγάζετε το ψωμί σας επειδή πατάτε στο ευαίσθητο σημείο μας. Βαρέθηκα να συντηρώ τη βιομηχανία του Κυπριακού.

Ορίστε, το είπα. Αναμένω πετροβολισμόν.
Και για να σας σηκωθεί η τρίχα ακόμη πιο όρθια: αν δεν θα το λύσετε ποτέ, μπορείτε να μας το πείτε, να το ξέρουμε; Αλλά να μας το πείτε ξεκάθαρα και οριστικά. Κι ας το ονομάσουμε Σχέδιο Β'. Δεν πειράζει.
Ή μάλλον... πειράζει και μάλιστα πολύ, αλλά τουλάχιστον θα πάψουμε να ζούμε σε ψευδαισθήσεις, θα γιατρευτούμε από τα πολλά μας σύνδρομα. Οδυνηρά μεν, αλλά θα γίνουμε καλύτερα, θα προχωρήσουμε πάλι, μην ανησυχείτε, τα καταφέρνουμε εμείς. Απλώς πείτε μας την αλήθεια.

Η ηλικία του νου μου

2010-01-08T16:38:00.002+02:00

Πριν μερικές μέρες συνάντησα τη γιαγιά μου. Μου μιλούσε με τόση ζωντάνια κι ενθουσιασμό για ένα ταξίδι που έκανε, που σκέφτηκα, χαμογελώντας μέσα μου, ότι είναι σαν παιδάκι. Δεν είναι όμως. Τουλάχιστον, εξ όψεως. Η μάνα μου πάλι, όταν βρεθεί σε συγκεντρώσεις είναι η ψυχή της παρέας, θέλει να τραγουδούμε, να παίζουμε παιχνίδια, ακόμη κι εκεί που εγώ ίσως να την ήθελα πιο συγκρατημένη, πιο… κοντά στην ηλικία της.
Ένα άνθρωπο, συχνά τον κρίνουμε για αυτά που λέει ή κάνει, βάσει της ηλικίας του. "Μα είναι δυνατό να θέλει να αγοράσει τέτοιο αυτοκίνητο στην ηλικία του;" "Καλά, στην ηλικία της θυμήθηκε να πάει για μπάνιο στη θάλασσα, Δεκέμβρη μήνα;" «Στην ηλικία του έπρεπε να ήταν παντρεμένος με παιδιά».
Η κάθε ηλικία είναι στο μυαλό μας συνδεδεμένη με συγκεκριμένες δραστηριότητες, με συγκεκριμένες ανάγκες. Ένα μωρό, λένε, θέλει πολλή αγάπη. Ένας μεσήλικας δε θέλει; Ένας έφηβος είναι ανώριμος. Ξέρω τόσους που πέρασαν τα …άντα και είναι ακόμη ανώριμοι… Ο γέρος πρέπει να κάθεται σπίτι του. Σημαίνει θέλει να κάθεται σπίτι του ή μας βολεύει κάποτε αυτό;
Υπάρχει βέβαια κι η φράση κλισέ: «Είσαι όσο νιώθεις». Πόσων νιώθεις;
Είναι κάτι μέρες που νιώθω 80 χρονών (βάσει της θεωρίας «είσαι αυτό που φαίνεσαι»). Σέρνομαι, βαριέμαι να περπατήσω, δεν έχω όρεξη για τίποτα. Άλλες φορές βλέπω παιδικές μου φωτογραφίες και τις κοιτάω αποστασιοποιημένα, λες και πρόκειται για ένα παιδάκι που δεν το ξέρω, που δεν το γνώρισα ποτέ.
Υπάρχουν, όμως, κάποιες άλλες φορές… Περπατώ στο δρόμο. Με στόχο, με προορισμό. Ξαφνικά, σαν να βλέπω τον εαυτό μου απέξω: Κεφάλι ψηλά, χέρι δεξί μπρος, χέρι αριστερό πίσω, κι εναλλάξ, πόδια ίσια, στρατιωτάκι, στο μυαλό μου ο ρυθμός που μου έλεγε η μάνα μου για να περπατάμε γρήγορα, όταν ήμουν πέντε: «ένα δύο, εν δυο, ένα δύο, εν δυο». Βλέπω εκείνο το μωρό της φωτογραφίας, με το πρόσωπο όλο λαχτάρα να πετύχει το στόχο, να περπατάει μπρος, μπρος, μπρος. Α, εκεί ήσουν μικρή μου… Άρα όντως, κάποτε υπήρξες, κι ίσως κάπου υπάρχεις ακόμη.
Πριν μερικές μέρες μου είπε μια γνωστή του πατέρα μου, ότι τον είχε γνωρίσει όταν ήταν στην ηλικία μου. Ξέρεις τι σκέφτηκα; Α! Στα δεκαπέντε δηλαδή. Ξέρεις πόσο χρονών είμαι; Τριάντα ενός. Αλλά σκέφτηκα λες και ήμουν δεκαπέντε…
Μπορεί να είναι παλιμπαιδισμός, μου συμβαίνει όμως, (κι όχι μόνο μετά τα τριάντα και την επακόλουθη κρίση) να κάνω κάτι, να κοιτάω τον εαυτό μου από μακριά και να αναγνωρίζω ένα παλιό κομμάτι μου που νόμιζα ότι είχε πεθάνει.
Όταν ήμουν μικρή, έβλεπα τους «μεγάλους» κι ένιωθα ότι ήταν ένας τελείως διαφορετικός κόσμος. Τώρα μόνο νομίζω άρχισα να καταλαβαίνω ότι δεν είναι και τόσο. Μέσα μας μπορούν να συνυπάρχουν τα συναισθήματα ενός παιδιού με την ωριμότητα ή και σκληρότητα ενός ενήλικα. Το θέμα είναι να αναγνωρίσεις κάπου εκείνο το παιδικό κομμάτι. Πρώτα στον εαυτό σου και μετά, ίσως, και στους άλλους. Μπορείς να τους δεις μετά με μεγαλύτερη καλοσύνη, να συγχωρείς λίγο παραπάνω, να επιτρέπεις στον άλλο να κάνει και καμιά «παιδική» βλακεία.
Επειδή ίσως να το παρατράβηξα λίγο και να έχω εγώ τελικά κάποιο θέμα και συ να με διαβάζεις (αν άντεξες ως εδώ) και να λες «κούκου το κορίτσι», το αφήνω εδώ, με μια ερώτηση; Πόσων νιώθεις;

Εμπάθεια Συμπάθεια Αντιπάθεια

2009-11-26T21:45:00.003+02:00

Είναι αργά και κάθομαι στο γραφείο. Κάποιες στιγμές η βροχή χτυπά το παράθυρό μου με βία. Νομίζεις είναι χαλάζι. Δεν είναι.
Το κτήριο είναι άδειο. Πάντα έτσι νομίζω τέτοια ώρα, μέχρι να ανακαλύψω ότι κάποιος άλλος τρελός καθόταν μέχρι αυτή την ώρα και δούλευε "μαζί μου".
Αλλά συνήθως έτσι είναι. Για να νιώσουμε τους άλλους, να τους σκεφτούμε, πρέπει συνήθως να μας πουν ακριβώς τι τους συμβαίνει, ή να το δούμε να τους συμβαίνει. Αλλιώς η νοοτροπία που επικρατεί (γύρω μου τουλάχιστον) είναι ότι όλοι οι άλλοι καλά την έχουν.
Καλά την έχει αυτός, τόσα λεφτά βγάζει. Καλά την έχει εκείνη, με τέτοια κορμάρα όλοι στα πόδια της. Καλά την έχει ο άλλος, το αφεντικό μόνο εκείνον παίρνει απευθείας τηλέφωνο, χωρίς τη μεσολάβηση γραμματέα.
Κανείς δεν σκέφτεται ότι αυτός που βγάζει "τόσα" λεφτά, μπορεί να μην έχει καν το χρόνο να τα ξοδέψει. Ότι εκείνη με το "κορμί-σπαθί" προσπαθεί εδώ και χρόνια να πάρει προαγωγή, αλλά κανείς δεν την παίρνει στα σοβαρά (ωραία και έξυπνη, δεν γίνεται ε;) κι ότι ο άλλος που απαντά στα απευθείας τηλεφωνήματα του αφεντικού του, κάθε φορά που κτυπά το τηλέφωνο πετάγεται νευρικά, γιατί ξέρει ότι αυτό σημαίνει πως πάλι το βράδυ δεν θα γυρίσει στη γυναίκα του και στο παιδί του, πάλι θα τους βρει να κοιμούνται, πάλι θα φύγει πρώτος το πρωί, γιατί απλά εδώ που έφτασε δεν μπορεί να πει πια όχι.
Λείπει λίγο η εμπάθεια. Δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερη λέξη και δεν έχω πρόσβαση σε λεξικό. Εμπάθεια, όχι όμως με την αρνητική της έννοια, αλλά με την έννοια του να μπορείς να μπεις, έστω για λίγο, στο πετσί του άλλου, να τον καταλάβεις.
Να προσπαθήσεις, έστω, να μπεις στη θέση του. Και μετά να κρίνεις. Η, ακόμα καλύτερα, αφού πάντα θα σου λείπουν κάποια δεδομένα, να μην κρίνεις.
Ναι. Αλλά...

«Στις φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές…»

2009-08-09T11:44:00.002+03:00

Καλημέρα! ΟΚ, το ξέρω ότι μπορεί να μην το διαβάζετε μέρα, αλλά τώρα, εδώ που είμαι εγώ είναι πρωί. Απέναντί μου έχω ένα πάρκο που ακόμη δεν είμαι σίγουρη πού τελειώνει, γεμάτο δέντρα, γεμάτο «υγρό» πράσινο, εκείνο το πράσινο που θέλει νερό για να ριζώσει και να ανθίσει. Ένας τύπος με σορτσάκι πέρασε κάτω από το παράθυρό μου τρέχοντας, και όχι, δεν ξέχασε τα τσιγάρα στο αυτοκίνητο κι επιστρέφει να τα πάρει. Αυτός τρέχει για άσκηση. Είμαι στο κέντρο της πόλης και ακούω πουλάκια. Ο ουρανός είναι φωτεινός, απρόβλεπτος όμως. Κάθε λίγο κάτι παρέες από σύννεφα περνούν και κρύβουν τον ήλιο. Μπορεί να αποφασίσουν να μας βρέξουν, μπορεί και όχι.

Δεν είμαι στην Κύπρο. Κι αν όλα πάνε καλά, δεν θα είμαι εκεί (εδώ, για κάποιους από σας) για πολύ καιρό. Μου ακούγεται λίγο οξύμωρο: «αν όλα πάνε καλά, δεν θα είμαι εκεί». Οξύμωρο, γιατί άφησα πίσω πολλά, πώς μπορούν να είναι «όλα καλά»; Και γιατί ξέρω ότι θα μου λείψουν. Θα έρθει η στιγμή που θα λιγοστέψουν οι παλμοί μου και θα κάτσω σε μια πολυθρόνα, και ξαφνικά θα το νιώσω. Ότι μου λείπουν. Τώρα, με την τρέλα της μετακόμισης, δεν υπάρχει χώρος για τέτοιο συναίσθημα, δεν επιτρέπεται, αλλιώς δεν θα λειτουργήσεις, δεν θα οργανωθείς: όλα νέα, πολύ άγχος, ψάχνω σπίτι, καινούργια δουλειά, νέοι συνάδελφοι, πάλι άλλο γραφείο, αμάν αυτός ο παλαβόκαιρος, βρες το σούπερμάρκετ, ποιος θα σιδερώνει, με πονάει η μέση μου, το κεφάλι μου να δεις.

Ξέρω όμως ότι σε λίγο, μόλις πάψω να είμαι τουρίστας που δουλεύει θα αρχίσω να τα πεθυμώ: το σπιτάκι μου, το τρελό Τζαζούι μου που όλο και κάποιος βρισκόταν να του τη δώσει. Την ορτάνσια, που δεν ήθελα να την αφήσω -ναι, το ξέρω ότι απαγορεύεται η μεταφορά φυτών, αλλά δυο χρόνια την παρακαλούσα να ανθίσει και φέτος το αποφάσισε, αν κι όλοι μου λεγαν πως μόνο στα βουνά ανθεί, εκείνη όμως μου βγαλε κάτι πανέμορφα ροζ λουλούδια, κι εγώ την εγκατέλειψα, κατάλαβες. Τελικά ήρθα εδώ να ανακαλύψω ότι μάλλον είναι το εθνικό τους λουλούδι, υπάρχει παντού.

Δεν ξέρω, αν αντέχω να σκεφτώ πώς θα είναι, όταν θα μου αρχίσουν να μου λείπουν οι άνθρωποι που άφησα πίσω. Ούφφου. Αυτό το ποστ ξεκίνησε ως σύντομο πληροφοριακό μήνυμα ότι δεν έχω ψοφήσει σε κανέναν παγκάκι, κι ότι είμαι ζωντανή, και τελικά καταλήγει Ομήρου Οδύσσεια με κλάμα και οδυρμό από Καλημέρα Ζωή. Δεν θα το κάνω αυτό, γιατί αν αφήσω τον εαυτό μου να νιώσει θλίψη, αν αρχίσω να σκέφτομαι έναν-έναν τους αγαπημένους που δεν θα δω για πολύ καιρό, δεν είμαι σίγουρη ότι θα προλάβω να ανακάμψω μέχρι αύριο. Κι αύριο, πάω δουλειά.

Υ.Γ. Δεν είμαι σίγουρη ότι το πρόλαβα το παλιρροιακό κύμα

Love and Money. Episode Two

2009-07-23T12:05:00.002+03:00

Όταν η αγάπη μετριέται σε μετρητά…

Περίπτωση 2
Είσαι ο Καραμήτσος. Είσαι καλεσμένος σε γάμο. Παντρεύεται ένας φίλος σου, ο Πρήχτης. Απλό ε; Καθόλου.
Παραθέτω σκέψεις που μπορεί να σου περάσουν από το μυαλό, καθώς αποφασίζεις τι δώρο θα του κάνεις. Ακολουθεί διάλογος Αγγελικού Καραμήτσου (ΑΚ) και ΣκατοΚαραμήτσου (ΣΚ), δηλαδή τα δυο Άλτερ Έγκο του Καραμήτσου:

ΣΚ: Μπορώ να διαθέσω 50 ευρώ.
ΑΚ: Ναι, αλλά σε κάλεσε στο τραπέζι. Βάλε κάτι παραπάνω.
ΣΚ: Μα κι εκείνος τόσα έβαλε στο γάμο μου.
ΑΚ: Ναι, αλλά ήρθε μόνος του. Εσύ πας με την Καραμητσούλα. Τα διπλά θα πληρώσει για σένα.
ΣΚ: Ε, κι εγώ φταίω που ερωτεύτηκε την Ευλαμπία (Λάμπς είπαμεεε) μετά το γάμο μου; 50 έχω.
ΑΚ: Δεν είναι σωστό.
ΣΚ: Καλά, θα βάλω 60.
ΑΚ: Ναι, αλλά η Σούξου Μούξου και ο άντρας της είπαν θα βάλουν 150.
ΣΚ: Πόσααααααααααααααα; (άσπρισμα δέρματος, κοκκίνισμα εσωτερικού ματιών)
ΑΚ: 150, σκατοτσιγκούνη.
ΣΚ: Ναι, αλλά αυτοί παίρνουν περισσότερα από μένα. Εξάλλου, ο Πρήχτης είχε πάει στο γάμο τους στη Μύκονο και πλήρωσε εισιτήριο και διαμονή. Άρα του χρωστούσαν.
ΑΚ: Θα νιώθεις άσχημα μετάααααα...
ΣΚ: Δε θα νιώθει άσχημα κι ο Πρήχτης που μου έβαλε λιγότερα;
ΑΚ: Καλά λες. Μην το παίξεις υπεράνω, θα νομίζει ότι τον λες τσιγκούνη.
ΣΚ: Ε, πόσα να του βάλω;
ΑΚ: Να του βάλεις 80 και να του πάρεις κι ένα δώρο.
ΣΚ: Και δώρο;;;;
ΑΚ: Ναι, ρε. Για αναμνηστικό.
ΣΚ: Τι δηλαδή, να του πάρω τον πύργο του Άιφελ σε μπρελόκ; Μουαχαχα.
ΑΚ:Ουφ αυτό το σκατοχιούμορ σου. Όχι ηλίθιε. Να του πάρεις κάτι άλλο, πιο ακριβό. Ένα ωραίο βάζο, κάτι.
ΣΚ: Έχει ωραία βάζα για 20 ευρώ; Γιατί πάνω από 100 δεν ξοδεύω.
ΑΚ: Δεν έχει. Θα του πάρεις ένα των 50. Κι αν πάει να το αλλάξει και δει την τιμή;
ΣΚ: Ε, να τα αφαιρέσω από τα 80 τότε;
ΑΚ: Και τι θα του βάλεις πανέξυπνε; 30;
ΣΚ: …
ΑΚ: Λοιπόν, κλείσαμε. Θα του βάλεις 80, και πενήντα το βάζο 130. Μια χαρά σε βρίσκω.
ΣΚ. /%£=)(/»°!»£$$£%$»)(/$=)/*/. Δεν λες καλά που βαφτίζω το παιδί σε δυο μήνες και θα μου τα επιστρέψει αναγκαστικά…

The end.

Love and Money

2009-07-21T12:57:00.004+03:00

Όταν η αγάπη μετριέται σε μετρητά…

Περίπτωση 1.
Πας να πάρεις δώρο στην κολλητή σου και σκέφτεσαι: «Αχ, τι ωραίο αυτό το μπλουζάκι, είναι τελείως το στιλ της! Και το ψαράκι πάνω τέλειο!». Πάνω που είσαι έτοιμη να το αρπάξεις και να το σύρεις από τα μαλλιά στο ταμείο, βλέπεις και την τιμή: €10. «Πόσο;» λες, και αρχίζουν οι σκέψεις: «Μα μόνο; Α! Τέλεια τιμή. Ναι, χμ. Τέλεια τιμή, αν το έπαιρνα για μένα. Για την Καγκάρω μου όμως δεν πρέπει να δώσω κάτι παραπάνω; Κι αν πάει να το αλλάξει και δει ότι κάνει μόνο δέκα ευρώ;» Κι εκεί αρχίζουν τα όργανα. Το μπλουζάκι με το ψαράκι το αγοράζεις για σένα και αρχίζεις να γυρεύεις το «κάτι παραπάνω» για εκείνη.

Αφού όμως μπήκες στη διαδικασία να το ψάξεις αλλιώς, θα πρέπει να έχεις και στο μυαλό σου πόσα θα δώσεις. Που ορίζεται είτε από το πόσα έχεις, είτε από το πόσα ξόδεψε εκείνη για σένα στην αντίστοιχη περίπτωση, είτε από το πόσο συχνά μιλάτε στο τηλέφωνο, είτε από το πόσο υποχρεωμένη της είσαι, είτε από το πώς σχολίασε την Ευλαμπία (Λάμπς για τους φίλους) που της πήρε ένα «τσίππικο δώρο», είτε από όλα τα παραπάνω. (το γεγονός ότι τη φωνάζεις Καγκάρω μόνο όταν δεν είναι μπροστά, δεν σε έχει προβληματίσει καθόλου)

Καταλήγεις εξουθενωμένη (και αφού έχεις γυρίσει όλα τα καταστήματα που βάζουν τα προϊόντα σε τσάντες με γυαλιστερό χαρτί και το λόγκο τους με μεγάλα γράμματα, να το βλέπουν και οι πρεσβυωπικοί) να δίνεις 100 ευρώ, που είναι και πάνω από όσα υπολόγιζες, επειδή βρήκες ένα πουκάμισο που δεν σε τρελαίνει καθόλου, αλλά είναι (α) από «καλό» κατάστημα, (β) δεν θα ντραπείς, αν μάθει την τιμή (γ) η ώρα είναι οκτώ, τα καταστήματα κλείνουν, και απόψε είσαι καλεσμένη σπίτι της, άρα πρέπει να εμφανιστείς με δώρο ανά χείρας.

Πας στην Καγκάρω, της δίνεις το δώρο. Βλέπει τη σακούλα, ενθουσιάζεται. Βγάζει το πουκάμισο, το κοιτάει, σε ευχαριστεί πολύ. Τρεις φορές εκείνο το βράδυ σε ρωτάει από πού πήρες τη μπλούζα με το ψαράκι που φοράς, κι ότι είναι φοβερή. Όταν μένει μόνη της, αρχίζει να αναρωτιέται πώς θα σου πάρει αντίστοιχο δώρο, με τις βαρυφορτωμένες κάρτες της να κλαίνε από το χρέος. Εύχεται να της είχες κάνει δώρο καμιά μπλούζα με ψαράκι σαν αυτή που φορούσες, αλλά, αφού το ξέρει, όλα τα καλά για τον εαυτό σου τα κρατάς.

Την επομένη κι οι δυο σας –ξεχωριστά εννοείται- λέτε τον πόνο σας στη Λαμπς, που αρχίζει να νιώθει ενοχές για το «τσίππικο δώρο» που είχε κάνει στην Καγκάρω (σου ξέφυγε, οκ;). Νιώθετε κι οι τρεις σκατά. The end.

Ξεστραβώθηκα

2009-07-16T13:10:00.002+03:00

Όχι, μη χαίρεστε, δεν εννοώ ότι "έπηξεν ο νους μου". Απλώς, επιτέλους κατάφερα το αυτονόητο για πολλούς, δυσνόητο για μένα: να μεγαλώσω τα γράμματα της ιστοσελίδας και να βλέπω σαν άνθρωπος τι γράφω! Ας ελπίσουμε ότι τώρα που βλέπω καλύτερα, θα γράφω και καλύτερα, χε χε. Για μια ελπίδα ζούμε... :)
Και μια που είναι καλοκαίρι, είπα να αλλάξω και λίγο το πένθιμο μαύρο και να δούμε και λίγο το φως εις την σελίδαν τούτην.
Φιλιά.
Axairefti

Μάθε ποδηλάτη μου σήματα

2009-07-14T12:07:00.006+03:00

Ποδηλάτες. Θέλω να τους δέρω. Να τους φακκώ με την πόμπα του ποδηλάτου ώσπου να πουν "συγγνώμη". Εξηγούμαι:
Καταλαβαίνω πως σε μια χώρα χωρίς συγκοινωνίες, όταν δεν έχεις λεφτά για αυτοκίνητο, η επόμενη καλύτερη λύση είναι το ποδήλατο. Ύστερα είναι τα ποδαράκια σου. Γιατί όμως καλέ μου άνθρωπε πρέπει να το χρησιμοποιείς για να αυξήσεις την πιθανότητα να νιώθω εγώ τύψεις για την υπόλοιπή μου ζωή που σε έστειλα στο νοσοκομείο;

Γιατί το θεωρείς απαραίτητο να είσαι πάντα στην αντίθετη πλευρά του δρόμου από εμένα που έρχομαι με το Τζαζούι μου, θεωρώντας ηλιθιωδώς ότι σε δρόμο με απότομες στροφές και με 4 λωρίδες, εσύ δεν θα εμφανιστείς από την αντίθετη κατεύθυνση, πάνω στο οδόστρωμα να με συγχύσεις;

Γιατί το θεωρείς απαραίτητο να περνάς το δρόμο απέναντι, κόβοντας καθέτως όλη την κίνηση λες κι είσαι πεζός, και μάλιστα πεζός που δεν κοιτάζει καν, αν έρχεται κάποιος, πριν περάσει απέναντι;

Γιατί χρυσέ μου στο δρόμο, ας πούμε, που οδηγεί από Κύκκο προς Χίλτον Παρκ, όπου η τροχαία τοποθέτησε διαχωριστικό ανάμεσα στις δυο κατευθύνσεις, με αποτέλεσμα να ρουφάω την κοιλιά μου για να προσπεράσω αυτοκίνητο, και όπου υπάρχει τεράστιο πεζοδρόμιο, στο οποίο δεν περπατάει Κανένας, εσύ νιώθεις την ανάγκη να οδηγείς πάνω στην άσφαλτο, κατά προτίμηση παρέα με φίλο σου, διπλοκαβάλα;

Γιατί όμορφε μου, μες τη νύχτα δεν βάζεις ένα φωτάκι μπρος κι ένα πίσω (κοστίζει 10 ευρώ το πολύ) και βασίζεσαι στο -αετίσιο ομολογουμένως- βλέμμα μου και τη γατίσια μου όραση-night vision για να αποφύγεις το σχεδόν σίγουρο ατύχημα;

Γιατί ρε κουμπάρε; Γιατί εγώ δίνω περισσότερη αξία στην υγεία σου από ό,τι εσύ,

Ξέρω τι σημαίνει να έχεις ποδήλατο. Έχω. Όποτε μπορώ, το χρησιμοποιώ, αν και για μένα ομολογουμένως είναι είδος πολυτελείας, όχι ανάγκης, όπως για κάποιους. Ξέρω ότι δεν έχουμε αρκετούς ποδηλατόδρομους και ότι τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα αυτοκίνητα, ταμπέλες, σκουπιδοτενεκέδες (σίγουρα δεν έχει ανθρώπους να περπατάνε όμως) και βαριέσαι να κάνεις τη μανούβρα κάθε λίγο, οπότε προτιμάς το οδόστρωμα. Αλλά πρόσεχε και λίγο ρε φίλε. Δεν είμαι υποχρεωμένη να έχω το άγχος σου κάθε φορά που μπαίνω στο αυτοκίνητό μου.

Πρόστιμα για αυτόχειρες ποδηλάτες δεν έχει δηλαδή; Μόνο για αυτοκίνητα στη λωρίδα 2+; Μήπως είναι καιρός και οι ποδηλάτες να δίνουν μια έστω απλή εξέταση για τα σήματα και τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας; Πριν θρηνήσουμε κόσμο, ίσως;

Αφιερωμένο στον φίλο ποδηλάτη που τον τελευταίο καιρό, σχεδόν κάθε πρωί χαιρετιόμαστε με τον εξής παράδοξο τρόπο: είναι 7 το πρωί. Καφέ δεν έχω πιει ακόμη. Μισώ το σύμπαν που ξύπνησα τέτοια άγρια ώρα. Τον πετυχαίνω Πάντα στον ίδιο δρόμο, να οδηγεί πάνω στο οδόστρωμα, Δίπλα σε ποδηλατόδρομο. Του κορνάρω μια φορά, ελαφριά, μην τον τρομάξω. Με υστερικές κινήσεις των χεριών μου προς τα αριστερά, του δείχνω τον Άδειο (σχεδόν) ποδηλατόδρομο, τύπου "έφκα πα στον ποηλατόδρομον κουμπάρε, εν για σένααααα". Αυτός, αφού με κοιτάξει στιγμιαία, με αγνοεί και συνεχίζει τον δρόμο του. Εγώ συνεχίζω τον δικό μου. Και οι δυο μάλλον σκεφτόμαστε τί κάναμε για να αξίζουμε τέτοια μεταχείριση. Κάποια στιγμή θα φλιπάρω. Και θα φταίω από πάνω.

UFO και ψευδοκράτος

2009-06-30T12:38:00.000+03:00

Χάλια η διάθεσή μου σήμερα. Ευτυχώς βρήκα μια είδηση στα ΝΕΑ και ενθουσιάστηκα (λέμε τώρα. Ο ενθουσιασμός μου συνήθως προβάλλεται με τη μορφή τσιρίδας και κακαριστού γέλιου, ωσάν κότα που γεννάει αυγά. Σήμερα περιορίστηκε στο σήκωμα του δεξιού φρυδιού.)
Λοιπόν. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν στην ύπαρξη ζωής εκτός του πλανήτη τούτου. Το ίδιο κι εγώ, δεν πιστεύω στη μοναδικότητα του ανθρωπίνου είδους και της ανθρώπινης βλακείας, έχοντας την ελπίδα ότι κάποια στιγμή κάποιοι συγκεκριμένοι θα εξαφανιστούν μυστηριωδώς από το πρόσωπο της Γης και δεν θα ξανάρθουν ποτέ, αλλά δυστυχώς νομίζω ούτε οι εξωγήινοι δεν θα τους άντεχαν και θα μας τους έστελναν πίσω με EUM (express universal mail).
Το νέο όμως είναι ότι -επειδή κάποιοι τους πιστεύουν τους εξωγήινους πολύ περισσότερο από μένα- έχουν ανοίξει και μουσεία UFO και μάλιστα "ήδη υπάρχει αίτημα για μουσείο στην κατεχόμενη Κύπρο και άρχισαν επαφές με τους Τουρκοκύπριους"!!! Μια ερώτηση έχω να κάνω μόνο: Αν στα εγκαίνια του μουσείου π.χ. στην Κερύνεια, εμφανιστεί ο Υπερπρόεδρος του Σύμπαντος ή η Princess Leia, τότε αυτό σημαίνει ότι αναγνωρίζουν το ψευδοκράτος; Και αν ναι, τότε σημαίνει λύθηκε το Κυπριακό, αφού θα έχει την υπερσυμπαντική αναγνώριση η ΤΔΒΚ;
Μήπως να βιαστεί ο Συντρόφιας (που λέει κι ο Νικόλας στην Άλλη Όχθη http://allioxthi-reloaded.blogspot.com/ ) να ανοίξουμε εμείς πρώτοι το μουσείο;
Λεπτομέρειες εδώ: http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artid=4523918

Γάτες, Σκύλοι και άλλα εδώδιμα αποικιακά

2009-06-25T17:58:00.000+03:00

Συγχαρητήρια στο Πανεπιστήμιο Κύπρου για την απόφασή του να αυτονομηθεί και να διώξει από πάνω του την μικροκομματική πολιτική.
*************************************************

Μετά από διαβουλεύσεις ενός χρόνου, υποχωρήσεις και κόντρα υποχωρήσεις, το Πανεπιστήμιο, φάνηκε να... έβαλε την ουρά στα σκέλια και να υποχώρησε μπροστά στους βρυχηθμούς της υστεριάζουσας ΟΕΛΜΕΚ, των γνωστών υπερπατριωτών και αγωνιστών της ελευθερίας, οι πλείστοι από τους οποίους μπήκαν σε ξένα (αγγλικά συνήθως) πανεπιστήμια, δίνοντας GCE, και τα λάθη των οποίων κατά τη χρήση της ελληνικής γλώσσας είναι ανατριχιαστικά. Τελικά όμως μας βγήκε γάτα ο... σκύλος με την ουρά στα σκέλια. Μόλις κλείσανε τα σχολεία κι οι εκβιασμοί της ΟΕΛΜΕΚ για μποϊκοτάζ των Παγκυπρίων εξετάσεων (τις οποίες κατά τα άλλα στηρίζει) δεν είχαν πια αντίκρισμα, τσουπ νά κι η απόφαση του Πανεπιστημίου να δεχτεί φοιτητές με διεθνείς εξετάσεις! Τσα!
*************************************************
Και να σου η Μαρινέλα-Σεμελίδου, μαύρο τσεμπέρι στο μαλλί και δάκρυ κορόμηλο για το χαμό της εθνικής μας κληρονομιάς, και πάλι στα παράθυρα. Και να σου ο Τορναρίτης, η Κυριακίδου και τ’άλλα τα παιδιά. Τον Βαρνάβα δεν άκουσα σήμερα καθόλου και ανησύχησα. Λες να πήγε διακοπές και να έρχεται με επείγουσα πτήση για να κάνει δηλώσεις; Μάνα μου ρε, ούτε διακοπές δεν μπορούν να κάνουν οι καημένοι οι πολιτικοί.
Πάντα στο καθήκον!

*************************************************
Το επιχείρημα ότι θα χαθεί η ελληνική γλώσσα λόγω της εισδοχής 35 παιδιών με διεθνείς εξετάσεις ή ότι αυτά τα παιδιά δεν θα ξέρουν καλά ελληνικά βγαίνοντας από το Πανεπιστήμιο, είναι επιχείρημα τρίχρονου στην παιδική χαρά. Να μου θυμίσει κάποιος: στο Πανεπιστήμιο, δεν είναι στα ελληνικά οι εξετάσεις; Δηλαδή πώς θα βγουν από το Πανεπιστήμιο, αν δεν μπορούν να γράψουν και να μιλήσουν στα ελληνικά; Στο δικό μου το Πανεπιστήμιο, στην Αθήνα, αν κάναμε ορθογραφικά λάθη, μας έκοβαν μονάδες. Υποθέτω κάτι παρόμοιο θα ισχύει και στην Κύπρο, κι αν όχι, ας το κάνουν, να ησυχάσει κι η Σεμελίδου βρε αδελφέ!
*************************************************
Ρε τον καημένο τον ...Γλυκούλη. Θα βρίζει την ώρα και τη στιγμή που δέχτηκε να κάτσει στην πιο καυτή καρέκλα του Υπουργικού Συμβουλίου. Στην αρχή νόμιζα η πιο καυτή ήταν εκείνη του Υπουργείου Γεωργίας, έλλειψη νερού, πολλοί άλουτοι, μπόχα και δυσωδία κ.τ.λ. Τελικά όμως το Παιδείας (και ενίοτε και Πολιτισμού) είναι the boss of gkantemo-Ministries. Λίγο η εισδοχή με GCE, λίγο το μάθημα Ιστορίας, λίγο κι η Μπιενάλε κι οι τούρκικες φρεγάτες, κάτι κι οι εγκύκλιοι, και έχει τα σκήπτρα σου λέω!
*************************************************
Βλέπω τώρα και τη στέψη: φωνάζουν το όνομα του Μούτρου για τον τίτλο του Β’ αναπληρωματικού Υπουργού-Θα-Τες-Φάεις-Σε-Τούντη-Θητεία. Ο Μούτρος μουτρώνει (εύκολο) και στέκεται πίσω πίσω να μη βγει στη φωτογραφία, μουρμουρώντας "εμένα ξέρετε ποιος εν ο παπάς μου;" Φωνάζουν τον Γιαππίνο: «και ο Α’ Αναπληρωματικός Υπουργός-Θα-Τες-Φάεις-Σε-Τούντη-Θητεία είναι ο Γιαππίνος!» Ο Γιαππίνος κοιτάει δεξιά κι αριστερά, φοράει την προστατευτική μάσκα του, πλένει τα χέρια του με αντισηπτικό και κάνει ττόκκα με την παρουσιάστρια. Η παρουσιάστρια είναι φυσικά η Τατιάνα Στεφανίδου, γιατί μόνο μια υποψήφια του βραβείου «θα-τες-φαεις-με-τουντην-δουλειάν-που-κάμνεις» μπορεί να επιτελέσει το έργο της στέψης. Ο Γιαππίνος χαμογελά (κάτω που τη μάσκα, εμείς το βλέπουμε γιατί «γελούν τα μματούθκια του») και ανακουφισμένος που είναι αναπληρωματικός παραλαμβάνει το σκήπτρο-μπουνιά σιδερένια. «Και τώρα ο πρώτος μας μεγάλος τίτλος: Υπουργός-Θα-Τες-Φάεις-Σε-Τούντη-Θητεία θριαμβευτικά στέφεται ο Υπουργός Έχω-Γενούιν-Τζι-Αρέσκει-Μου-Call-Me-Waterworld !!!!!» Φωνές το πλήθος, χαρέεεες ο Γενούις!

Και τότε…. Τύμπανα χτυπούν ρυθμικά, ντραμς σιγοπαίζουν ….τρα ταττατααααααααααα! Και Υπουργός-Βούρα-Γιατί-Θα-Τες-Φάεις-Πιλέ στέφεται οοοοοοοοο ΓΛΥΚΟΎΛΗΣ!!!! Το πλήθος έχει εκστασιαστεί, σημαίες ελληνικές, κυπριακές, τουρκικές και καταριανές ανεμίζουν παντού (οι καταριανές έτσι, για το επίκαιρο). Φωτογραφίες του Γλυκούλη ξεπροβάλλουν σε slideshow, με μαγιό στην παραλία, να διαβάζει εγκυκλίους, να μιλά στα παιδιά, να κοιτά αλαφιασμένος τη Σεμελίδου, να τρώει παττίχα, σε ανέμελη στιγμή με τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου, να ανεμίζει την ελληνική σημαία, να ξικουννίζει λουβί. «Και το βραβείο παραδίδει τριμελής επιτροπή. Τριμελής, γιατί δεν συμφωνούσαν ποιος θα του το παραδώσει, ήθελαν όλοι!», ακούγεται η μελιστάλαχτη Στεφανίδου. Και κατεβαίνει: ο Κουλίας, ο Πιττοκοπίτης και ο Βαρνάβα με Φουστανέλες και κάτι που μοιάζει πολύ απειλητικό στα χέρια… Δεν μπορώ να σας το αποκαλύψω, αλλά ένα θα σας πω: ο Γλυκούλης με το που το βλέπει αρχίζει να πισωπατά και να τρεκλίζει. Καθώς ο Γλυκούλης αρχίζει την τρεχάλα γύρω, κάτω, πίσω, δεξιά από τη σκηνή και πίσω του οι τρεις… σωματοφύλακες, η Τατιάνα δίνει σήμα τέλους: «Ευχαριστούμε τους χορηγούς του βραβείου μας: Βυζαντινολόγο, ΥπερΠατριώτες Με Τη Βούλα, ΟΕΛΜΕΚ, Απόφοιτοι Δημοσίων Σχολείων Ολέ, καθώς και τον αγαπημένο μας Γλυκούλη που εντελώς εθελοντικά δέχτηκε να πάρει πάνω του ΚΑΙ την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, κι έτσι θα έχουμε σύντομα δεύτερη στέψη, με βραβείο… ακόμα πιο έκπληξη!!!» Πέφτουν τίτλοι τέλους, καθώς το πλήθος αρχίζει να συμμετέχει στο κυνηγητό αλαλάζοντας. Οι τρεις άλλοι βραβευθέντες έχουν εν τω μεταξύ εξαφανιστεί ήσυχα, ήσυχα…

No subject, που λαλούν τζιαι στα emails.

2009-06-10T13:56:00.001+03:00

Σε είδα στον ύπνο μου, την πόρτα να χτυπάς.
Να ’ξερες πόσο με πονάς...
Κι ύστερα, λέει, σε είδα να φεύγεις...

Τα νεύρα μου ή Δείξε μου τον Πατέρα σου, να σου Πω Ποιος Είσαι

2009-06-09T11:23:00.001+03:00

Με εκνευρίζουν οι άνθρωποι που επειδή ξέρουν τους γονείς μου νομίζουν ότι αυτομάτως ξέρουν κι εμένα. Που πιστεύουν ότι επειδή είναι φίλοι των γονιών μου είναι αυτομάτως και φίλοι δικοί μου (ή -μη χειρότερα, όπως άκουσα σήμερα- "οικογένειά" μου). Να πεις τον άλλο "οικογένεια", όταν δεν είναι αίμα σου, είναι μεγάλη κουβέντα, πολύ μεγάλη. Προύποθέτει πολλή αγάπη, πολλή επαφή, πολλά γέλια, πολλά κλάματα και νεύρα, πολλές αναμνήσεις. Οικογένειά μου -και όχι αίμα μου- είναι πολύ λίγοι άνθρωποι, και είναι συνήθως φίλοι δικοί μου, όχι των γονιών μου. Άνθρωπος που δεν πήγα σπίτι του ποτέ και δεν ήρθε ποτέ στο δικό μου, άνθρωπος που δεν ήπια μαζί του ούτε ένα καφέ, ούτε ένα κρασί, μόνο συγκαταβατικός μπορεί να ακουστεί αν μου πει ότι με θεωρεί "οικογένειά" του, δείχνει μόνο ότι θεωρεί πως μιλά σε ηλίθια. Ειδικά όταν το λέει για να δικαιολογήσει μια πράξη του. Και το γελοίο είναι ότι δικαιολογούσε και την λάθος πράξη, αφού δεν μπήκε καν στον κόπο να ακούσει τι πραγματικά έλεγα! πφφ...
Μου θυμίζει τις "νεολαίες" των κομμάτων, που όταν πας να σπουδάσεις, ξαφνικά εμφανίζονται στο σπίτι σου, χωρίς να έχεις δώσει ποτέ το τηλέφωνό σου ή τη διεύθυνσή σου ή τελοσπάντων κανένα απολύτως στοιχείο σου σ’αυτούς! Εμφανίζονται μονο και μόνο επειδή οι γονείς σου ψηφίζουν αυτό το κόμμα! Και πάλι από φήμη, χωρίς να είναι εγγεγραμμένοι στο κόμμα. Όταν σπούδαζα, έρχονταν άλλοι για τη συγκάτοικό μου και άλλοι για μένα! Δηλαδή κανονικό φακέλωμα. Και όταν πήγα να το συζητήσω μαζί τους, είχαν και παράπονο. Μια μάλιστα το είπε στον... παπά της, ο οποίος άναψε και κόρωσε που τόλμησε κάποιος να συζητήσει με την κορούλα του!!! Θεωρούμαστε δηλαδή άβουλα, ανεγκέφαλα όντα (δεν θα μιλήσω για πρόβατα, είναι και γλυκύτατα κι εγώ νιώθω υπερβολικά bitch αυτή τη στιγμή για να συγκριθώ μαζί τους) τα οποία δεν έχουν καμιά κριτική σκέψη και απλώς ακολουθούν τις παραινέσεις των γονιών τους, χωρίς ποτέ να τους αμφισβητήσουν. Απορώ δηλαδή, γιατί πάμε να σπουδάσουμε, αν είναι να παραμείνουμε για πάντα ανήλικοι, χωρίς δική μας κρίση και ταυτότητα; πφφφ...

Άγια Μαρίνα τζαι τζυρά...

2009-05-28T16:04:00.000+03:00

Υπάρχει πιο ωραία στιγμή που τζείνη την ευλοημένη που γέρνεις την κκελλέ σου πανω στο μαξιλάριν, τζαι νιώθεις το δροσερό ύφασμα στο αυτί σου, τζαι την κκελλέ σου να βουλιάζει, τζια μαζί να βουλιάζεις τζαι συ στον ύπνο; Η ξάδερφη μου φιλά το μαξιλάρι της που την αγαλλίαση όταν πάει να ππέσει! (αλήθκεια, είδα την να το κάμνει). Τζαι υπάρχει ωραιότερη στιγμή που την ώραν που ξυπνάς -κατά λάθος- η ώρα 6 το πρωί, τζαι εν Σαββατοκυρίακο, τζαι σκέφτεσαι.. ωωωχ μπορώ να τζοιμηθώ τζι΄αααααλλον... Εν δέχουμαι άλλες γνώμες. Είναι το καλυττερόττερον πράμαν στον κόσμο.
Τζαι σας ρωτω: Πκιος μονόχνωτος, φασίστας εσκέφτηκεν να πκιάννουμεν δουλειάν που το χάραμαν του φου; Πκιος!! Εύρετε μου τον, θα τον παίξω, α! Τζαι μεν μου πείτε εν πυρά πκιο ύστερα! Αφού έσιει παντού aircondition! Τζαι επίσης μεν μου πείτε να τζοιμούμαι νωρίς. Τζοιμούμαι το νωρίτερο στες 11. Εν αδύνατον να ππέσεις πκιο γλήορα. Δόξα συ ο Θεός, τζαι ρεύμα έχουμεν τζαι μιαλινίσκουν οι νύχτες μας, τζαι εν έχουμε (οι πλείστοι) να γαλέψουμεν τες αίγες το πρωί. Άσε που ούλλες οι καλές σειρές εν η ώρα 11 στην τηλεόραση.
Δεν ηξέρω άθρωπον -κάτω των 65- που να του αρέσκει να ξυπνα που τες 6, ούτε που τες 7. (Μεν πεταχτεί κανένας να πει ότι αρέσκει του, έλυσα τον!) Εγώ που τον τζαιρό του σχολείου, κάθε πρωί που με ξυπνούσαν, ήθελα να κλαίω. Η ξαδέρφη μου, (ναι, τζείνη με το μαξιλάρι) μερικές φορές κλαίει τζαι τωρά.
Ήταν πάντα το όνειρο μου ρε κουμπάρε: να έχω μια δουλειά που να ξυπνώ ότι ώρα θέλω το πρωί. Τζαι δεν μιλώ για η ώρα 12, αν τζαι κάποτε έκαμα το τζαι τούτον. Η ώρα 9! Ξυπνάς που μόνος σου η ώρα 9, που λαλεί ο λόος... Οϊμένα, η ζωή έφερεν μου τα έτσι που τζείνη η dream job εν μου έκατσε, τζαι αναγκάστηκα να ξυπνώ όπως ούλλος ο κόσμος στην Κύπρο: που τες 6:15 (ποττέ εν εσηκώστηκα έτσι ώρα, παίζει το ξυπνητήρι 20 λεπτά ώσπου να δεηθώ να σηκωθώ, τζαι πάντα αρκώ).
Το συμπέρασμαν μου είναι το εξής: 12 χρόνια σχολείο, άλλο 5-6 χρόνια πανεπιστήμιο, τζαι 3 χρόνια που ξυπνώ να παώ δουλειάν προκομμένου ωραρίου, σύνολο: κάμποσα. Τα κάμποσα αποδεικνύουν ότι Δεν Συνηθίζεται Το Πρωινό Ξύπνημα. Τέλος.
Εν μας κανεί όμως ότι σε κανένα (άτε, σχεδόν σε κανένα) εν αρέσκει να ξυπνά έτσι ώρα, αναγκάζουν σε να νιώθεις τζαι τύψεις άμμαν πεις τίποτε! Ούλλοι εν προκομμένοι ρε μες τούντην χώρα! Κανένας έννεν αχαϊρευτος σαν εμένα δηλαδή;
Εγώ προτείνω να μαζέψουμεν υπογραφές. Τζαι να ζητήσουμεν που την κυβέρνηση να αλλάξουν τα ωράρια, να πηαίννουμε ότι ώρα θέλουμε (καλά, άτε, κατά τες 10) όσοι θέλουμε. Τζι ας φέφκουμεν πκιο αργά. ΕΝ ΜΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙ. Δεν βαρκούμαι να δουλέψω, απλώς πονώ να σηκώννουμαι που το χάραμαν του φου. Τζι αμμαν θέλει κανένας να πηαίννει πρωίν-πρωίν δουλειά, ας πηαίννει. Εγώ εν θα κάμω κανένα να νιώσει ενοχές. (αν τζαι μετά που τόσα χρόνια καταπίεσης, θα έπρεπε).
Εννεν η θρησκεία το όπιο του λαού, ούτε η μάππα. Εν το νάνι.

Π-ούφφου

2009-05-20T13:26:00.000+03:00

Θέλω να κόψω το κάπνισμα.
Δηλαδή, πρέπει να κόψω το κάπνισμα (έννεν;). Αλλά δεν μπορώ. Ή δεν θέλω. Ή και τα δυο.
Που την μιαν, τον τελευταίο καιρό απολαμβάνω 1-2 τσιγάρα μες την ημέρα και τα υπόλοιπα 10 τα καπνίζω από συνήθεια. Οπότε λέω στον εαυτό μου: καλά είσαι τελείως ηλίθια; Αφού σε χαλάει, τι το καπνίζεις; (όπως βλέπετε, δεν ασχολούμαι και πολύ με το αν καταστρέφει την υγεία μου, μόνο με ότι αηδιάζω όταν καπνίζω, τον τελευταίο καιρό).
Που την άλλην, αφού είμαι καπνίστρια ρε κουμπάρε. Πώς να το εξηγήσω; Π.χ. Καφές και τσιγάρο μαζί, η σκέψη και μόνο μου προκαλεί χαλάρωση. Είναι σαν την πίτα με το σουβλάκι. Είναι σαν το γυμναστήριο με τη δρωμένη φανέλα (not that I would know, εν κοντέφκω στο γυμναστήριο). Είναι σαν το παγωτό με το χωνάκι (όχι αγάπη μου, μες στο κυπελάκι ΔΕΝ θεωρείται κανονικό παγωτό, αλλά περιπαίξιμο). Είναι σαν την φέτα με το ελαιόλαδο και τη ρίγανη (μόνο παραδείγματα με φαγητό δίνω, γμτ, κάτι σημαίνει αυτό...)Είναι σαν την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και τις αντιρρήσεις του Γ.Βαρνάβα! (γιες! επιτέλους ήβρα άλλο παράδειγμα)
Με λίγα λόγια, κάποια πράματα πάνε μαζί! Πώς θα το αντέξω καλέεεεεεε;
Αλλά πρέπει/θέλω/σκέφτομαι να το κόψω. Και ξαναδιαβάζοντας τι έγραψα πιο πάνω μάλλον θα βάλω 125,365,241 κιλά. Ουφφφφφφουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ.

Φιλοδοξίες

2009-05-19T13:53:00.000+03:00

Το ξέρατε ότι είναι μεγάλη τιμή να είσαι... κρούσμα;
Πριν λίγο δημοσιογράφος στο Τρίτο του ΡΙΚ μας πληροφόρησε ότι "στην τάδε χώρα υπάρχουν τόσοι ασθενείς με τον νέο ιό της Γρίπης (call me Α, των Χοίρων, της Μις Πίγκυ κ.τ.λ.) και τρία επίδοξα κρούσματα"!
Πώς λέμε "επίδοξος ληστής", "επίδοξος γιατρός" κ.τ.λ.

Βεβαίως και είναι επίδοξα.
Γιατί, ξέρεις πόσα φροντιστήρια χρειάζεται το σύμπτωμα για να γίνει κρούσμα;
Πόσα GCE έδωσε;
Τι σκόπελους χρειάστηκε να αποφύγει στο διάβα του;
Πόσοι κύριοι με ιατρικές ρόμπες το κυνηγούσαν;
Πόσα χημεία λαχταρούν να το πάρουν στα χέρια τους και να το ονομάσουν κρούσμα;

Αυτό όμως ένα είχε στο μυαλό του: ότι αν τα καταφέρει, η ιστορία θα το γράψει με χρυσά γράμματα ως Κρούσμα της Γρίπης Απαυτούλας. Δεν θα είναι πια το μικρό μηδαμινό σύμπτωμα που όλοι με περιφρόνηση περιγράφουν "ε, μωρέ, κρύωμα θα ’ναι". ΌΧΙ!! Θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη της ανθρωπότητος.
Το χρήμα πολλοί εμίσησαν, τη δόξα ουδείς. Τώρα σε νέα συσκευασία ασπιρίνης.

(Ναι, ξέρω, πιάσανε οι ζέστες...)

Κοπελλούι or no κοπελλούι;

2009-04-10T13:45:00.001+03:00

Τέσσερα περιστατικά με κοινό θέμα: να κάμεις ή να μεν κάμεις κοπελλούι;

1. Η υπουργός Δικαιοσύνης της Γαλλίας, Ρ.Ντατί, όταν γέννησε πριν λίγο καιρό, αρνήθηκε να κάνει χρήση της μητρικής άδειας και μετά από 5 μέρες (!!)επέστρεψε στα καθήκοντά της. Σημειωτέον ότι η άδεια μητρότητας είναι εκεί 12 βδομάδες. Οι Γαλλίδες ξεσηκώθηκαν, ότι στην ουσία με αυτό τον τρόπο υποβαθμίζει την αξία της μητρότητας. Μάλλον συμφωνώ, εξάλλου τόσοι και τόσοι αγώνες γίνονται για να μπορούν οι γυναίκες να είναι και μανάδες και εργαζόμενες, δεν μπορούσε η αθεόφοβη να κάτσει λίγο ακόμη, έστω για τα προσχήματα; Είναι και single, άρα άφησε το παιδί με την Φιλιππινέζα, όχι με τον σύντροφό της, κάτι που εμένα θα με έβρισκε σύμφωνη.

2. Η υπουργός Άμυνας της Ισπανίας, Κ.Τσακόν, εγκαταστάθηκε στον τελευταίο όροφο του υπουργείου και κάπου κάπου ανεβαίνει για να θηλάσει το παιδί της. ΟΚ, το δέχομαι. Καλά κάνει, καλό παράδειγμα είναι ότι μπορείς να έχεις ευέλικτο εργασιακό πρόγραμμα, αν και αμφιβάλλω ότι ο διευθυντής μου θα έβλεπε με καλό μάτι το να χτίσω πουπάνω που το γραφείο... Το σημαντικό βέβαια είναι ότι η κ.Τσακόν είχε και την ευχέρεια από τον ισπανικό νόμο να μοιραστεί τους 4 μήνες άδεια μητρότητας με τον πατέρα του παιδιου.

3. Ο πρόεδρος της Λευκορωσίας Λουκασένκο γυροφέρνει τον τετράχρονο γιο του σε σημαντικές συναντήσεις με αξιωματούχους , π.χ. πρόσφατα σε συνάντηση με τον πρόεδρο Σαρκισιάν της Αρμενίας, τον αγνοούσε, παίζοντας με τον μικρό. Φυσικά όλοι είναι δυσαρεστημένοι.

4.Στην Κύπρο οι γυναίκες δικαιούνται 18 βδομάδες άδεια μητρότητας. Και οι δυο γονείς δικαιούνται γονική άδεια ΑΝΕΥ απολαβών και μόλις τώρα οι ιθύνοντες σκέφτονται η γονική άδεια να θεωρείται ως άδεια απουσίας χωρίς απολαβές, για λόγους δημοσίου συμφέροντος, ώστε να υπολογίζεται ως πραγματική υπηρεσία. Κανείς όμως δεν διευκρίνισε αν θα πρέπει να καταβάλλει ο γονιός το 25% των απολαβών που θα έπαιρνε για να θεωρείται υπηρεσία, αφού έτσι προνοεί ο νόμος για την άδεια για λόγους δημοσίου συμφέροντος.

Ερώτημα:
1. Μπορείς να είσαι γονιός και να είσαι και σωστός επαγγελματίας;
2. Το να δίνεις προτεραιότητα στον γονεϊκό ρόλο, έστω για τους λίγους μήνες αφού γεννηθεί το παιδί, σε κάνει χειρότερο επαγγελματία;
3. Πότε θα αφήσουν τους πατεράδες να έχουν πιο ενεργό ρόλο, δίνοντάς τους άδεια πατρότητας με απολαβές; Και δεν εννοώ για να κουλιαντιρίζουν τα βρέφη στα meetings, όπως τον ανωτέρω κύριο.

Ανοχή, Αντοχή, Ανοχή, Αντοχή, Ανοχή, Αντοχή;;;

2009-03-23T14:08:00.001+02:00

Το ξέρω ότι γράφτηκαν πολλά για την απόφαση του δικαστηρίου που αθώωσε τους δέκα αστυνομικούς που βασάνισαν τον Μάρκο και τον Γιάννο, αλλά θα σκάσω αν δεν γράψω έστω μια πρόταση για αυτό το θέμα.
Η πρώτη μου αντίδραση ήταν τρομερός θυμός, αγανάκτηση, για την προφανή πλάνη της δικαιοσύνης.
Μετά από μερικές μέρες ο θυμός έδωσε τη θέση του στον φόβο. Ο φόβος για το τι σημαίνει αυτό για μένα και για όλους όσοι ζουν στην Κύπρο.
Δεν έχουμε νόμους; Ή έχουμε και είναι παρωχημένοι; Ή έχουμε και τους ερμηνεύουμε κατά το δοκούν; Οι δικαστές πιστεύω (το έχω Ανάγκη να το πιστεύω) είναι αδιάφθοροι. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι οι άνθρωποι που καθορίζουν τι είναι δίκαιο, σωστό, ηθικό δεν είναι αδιάφθοροι. Δε μπορώ να δεχτώ ότι οι άνθρωποι στους οποίους όλοι μας έχουμε εμπιστοσύνη να μας καθοδηγήσουν, να μας πουν πότε συμπεριφερόμαστε ως πολιτισμένοι άνθρωποι και όχι ως ζώα (με την έννοια της έλλειψης γραπτών ηθικών κανόνων, αν και γνωρίζω ότι και τα ζώα υπακούουν σε κανόνες και συχνά έχουν συμπόνοια, ωστόσο λειτουργούν έτσι από ένστικτο) ότι οι άνθρωποι αυτοί έχουν τόσο διαφορετική αντίληψη από την πλειονότητα της κοινωνίας. Εξάλλου οι νόμοι δεν είναι εκεί για να εξυπηρετούν την σωστή λειτουργία της κοινωνίας, τουλάχιστον τη δεδομένη στιγμή; Αυτοί δεν ζουν στο 2009 μαζί μας;
Δεν το ΑΝΤΕΧΩ να το δεχτώ. Αρνούμαι. Κάτι πήγε λάθος. Δεν μπορώ να καταλάβω τι. Απλώς κάτι ΠΡΕΠΕΙ να πήγε λάθος. Αν δεν είναι έτσι, πώς να συνεχίσουμε όλοι να συμπεριφερόμαστε σαν να μην έγινε τίποτα; Καταρρέουν πολλά... Αυτό έπρεπε να είχε μείνει όρθιο.
Αν ακούει κανείς και έχει την απόφαση ολόκληρη, παράκληση να δημοσιεύσει το λινκ.

Jack Bauer, you have to Love Cyprus. ΚΟΤ.

2009-02-13T13:43:00.001+02:00

Ακολουθεί η έκθεση των μυστικών υπηρεσιών της Δημοκρατίας για το πώς, πότε και γιατί θα μεταφερθούν τα περιεχόμενα του πλοίου Μοντσεγκόρσκ...

Ο ελλιμενισμός του πλοίου άρχισε πριν μια ώρα, η άκατος της Λιμενικής που το περιφρουρούσε και περιπολικό σκάφος βρίσκονται πλάι του. Άνδρες της ΜΜΑΔ παρατάχθηκαν για την ασφάλεια του πλοίου. Η εκφόρτωση θα ξεκινήσει μετά από σύσκεψη των εμπλεκόμενων υπηρεσιών. Τα φορτηγά της ιδιωτικής εταιρείας που θα μεταφέρει το φορτίο στη ναυτική βάση στο Μαρί δεν έφτασαν ακόμη. Κατασκευάστηκαν ειδικοί τσιμεντένιοι χώροι για να στοιβαχτούν τα κιβώτια, τα οποία θα εκφορτώνονται πέντε-πέντε. Θα ληφθούν δρακόντεια μέτρα ασφαλείας στη διαδρομή. Θα μεταφερθεί από κεντρικές οδικές αρτηρίες της Λεμεσού και μετά από τον αυτοκινητόδρομο, σε ώρα αιχμής. Θα συνοδεύεται από την ΜΜΑΔ και την Εθνική Φρουρά.

Πλάκα σας έκανα... Τα πιο πάνω δεν είναι μυστική έκθεση. Είναι το ρεπορτάζ του ΡΙΚ -μεταδόθηκε σε ώρα που οι μισοί Κυπραίοι το άκουσαν- για την υπόθεση του πλοίου!!! Εκείνου του πλοίου που μας πήραν τα αυτιά ότι ήταν το αντικείμενο αντιπαράθεσης μεταξύ δυο υπερδυνάμεων, που η Κύπρος έγινε λίγο-πολύ σάντουιτς ανάμεσά τους, που ακόμη λίγο και θα μας βομβάρδιζαν από όλες τις πάντες για το περιεχόμενό του, που έγινε καβγάς στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Που το όλο θέμα τηρήθηκε μυστικό, που οι διαβουλεύσεις ήταν επίσης hush-hush, που το ΣΑ αποφάσισε συσκότιση για το εν λόγω θέμα.

Τώρα ο κάθε Jack Bauer, Οσάμα, ή ακόμη κι ο Αλ Καπόνε (αν θέλει να αλλάξει τομέα επιχειρηματικών δραστηριοτήτων) μπορεί να ξέρει ακριβώς πού να βρει το φορτίο, πώς να ανακόψει τη διαδρομή του, ποιους θα έχει να αντιμετωπίσει και από πού να πάει να το βρει, για να μην τον φάει η κίνηση στο δρόμο.

Απορώ πραγματικά: οκ, κάποιος προφανώς δεν κρατήθηκε και άνοιξε το στοματάκι του, να πει τι θα γίνει και πώς. Η δημοσιογράφος και οι προϊστάμενοί της στο κρατικό κανάλι, δεν είχαν συναίσθηση ότι όλα αυτά πρέπει να είναι μυστικά;

Α ρε Jack. Αν ζούσες στην Κύπρο, οι αποστολές σου θα ήταν τόσο εύκολες, που δεν θα έβγαζες ούτε τον πρώτο κύκλο επεισοδίων του 24, λόγω χαμηλής θεαματικότητας.

Εττούμπαρα...

2009-01-29T13:14:00.004+02:00

Οδηγούσα λοιπόν αμέριμνη, επιστρέφοντας σπίτι μου ένα βράδυ της προηγούμενης βδομάδας. Ξάφνου, βλέπω στα 100 μέτρα ένα γάτο, άλλως ψωρόκαττον, να τριβιτζιάζεται στην άκρη του πεζοδρομίου. Τριβιτζιάζεται= χοροπηδάει ελαφρά από το ένα πόδι στο άλλο, αναποφάσιστος. Επειδή είμαι και psychic (καμία σχέση με psycho), κατάλαβα ότι ο ψωρόκαττος ΔΕΝ κατουριόταν, αλλά προσπαθούσε να αποφασίσει αν θα περάσει απέναντι τώρα ή σε λίγο... Χαμηλώνω λοιπόν ταχύτητα (είπαμε αμέριμνη, αλλά μου είχαν πει ότι ήταν έκλειψη εκείνη την ημέρα κι έπρεπε να προσέχω στο οδήγημα, οπότε είχα και το νου μου), και πλησιάζω το γάτο, ενώ ταυτόχρονα προσεύχομαι να το πάρει απόφαση γρήγορα, ό,τι και να είναι αυτό που θα πάρει απόφαση.
Ο γάτος δυστυχώς ήταν κλασικός βουτυρόκαττος, που η μοναδική απόφαση που έπρεπε να πάρει στη ζωή του ως τότε μάλλον ήταν "Whiskas ή Gourmet Soufflee?", και όλες οι υπόλοιπες αποφάσεις του λαμβάνονταν από τη μάνα του. Οπότε πάνω στην ώρα που έφτασα τα τρία μέτρα απόσταση, κάνει το μεγάλο πήδημα και βρίσκεται μπροστά από το ομολογουμένως χαριτωμένο αυτοκινητάκι μου...
Εγώ -ως γκράντε οδηγάρα- και δεν θέλω σχόλια για την οδηγική μου ικανότητα ως γυναίκα- πατάω φρένοοοοοο. ΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΓκ. Και δεν τον πατάω. Σταματάει αυτός, και γυρίζει πίσω από κει που ήρθε!!! Ούτε καν πήγε απέναντι τελικά ο βούτυρος! Αλλά...

ΝΤαααααααααγκ ΓΚΤΥΟΥΠ !"£$$%/¬‘_:;:³³(/¬%¬/*°+'½

Αυτός ήταν ο ήχος του προφυλακτήρα του χαριτωμένου μου αυτοκινήτου, καθώς τον έσπαγε η κοπελίτσα πίσω μου που οδηγούσε κι εκείνη ενα χαριτωμένο αυτοκίνητο, αλλά και του κεφαλιού μου που χτυπούσε με δύναμη στο προσκέφαλο του καθίσματος. Κατεβαίνει κάτω και μου λέει (τσιριλλά δηλαδή): WHY THE HELL DID YOU STOP IN THE MIDDLE OF THE ROAD?
απαντώ: (τσιριλλώντας επίσης σε άπταιστη αγγλική): WHAT DID YOU WANT ME TO DO? STEP ALL OVER THE FREAKING CAT?
κοπελίτσα: WHAT CAT?
Φυσικά ο σκατόκαττος είχε γίνει άφαντος, κάτσε να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας...

Πείνασα, συνεχίζω άλλη ωρα.

Φαντασία στην εξουσία. Not.

2009-01-15T12:16:00.001+02:00

Αναρωτιέμαι αν οι πολιτικοί μας παίρνουν το πρωί στο σπίτι τους ειδοποίηση για τα θέματα της ημέρας με τίτλους, οπότε και εξηγείται η προσκόλλησή τους σε λέξεις ή φράσεις για ολόκληρες βδομάδες, μήνες ή και χρόνια ενίοτε. Άμα σου έρχεται το θέμα του μήνα με τίτλο βρε αδελφέ, δεν μπορείς να το μπερδέψεις. Ξέρουν όλοι για ποιο πράγμα μιλάς.
Και εξηγούμαι:
Το θέμα του τελευταίου μήνα κατέφτασε στο φαξ τους (γιατί email συνήθως δεν χρησιμοποιούν) προφανώς υπό τον τίτλο : "Σήψη και διαφθορά". Άκουσε κανείς πολιτικό να λέει ότι υπάρχει "διαφθορά στην αστυνομία" ή ότι "πρέπει να καταπολεμήσουμε τη σήψη της κρατικής μηχανής"; Εγώ πάντως όχι. Ακούω ότι "υπάρχει σήψη και διαφθορά στην αστυνομία", και ότι "πρέπει να καταπολεμήσουμε τη σήψη και τη διαφθορά", ότι "τα φαινόμενα της σήψης και της διαφθοράς υπάρχουν εδώ και καιρό", ότι "ο τραχανάς που μου ετοίμασε η μάνα μου μύριζε σήψη και διαφθορά".. ε σόρυ, παρασύρθηκα λίγο με το τελευταίο. Όπως φαίνεται, η σήψη και η διαφθορά πάνε πακέτο: όπως το σουβλάκι με την πίτα, τα κουπέπια με το κολοκάσι, και ο βλάκας με την περικεφαλαία.

Το άλλο που τους αρέσει πολύ είναι η στοχοπροσήλωση. Μόδα που νομίζω άρχισε ο νυν κυβερνητικός εκπρόσωπος Στ.Στεφάνου, ("η κυβέρνηση θα προχωρήσει στο διάλογο στοχοπροσηλωμένα") και τόσο τους άρεσε, που το χρησιμοποιούν πια διαρκώς, λες και το ήξεραν από τότε που γεννήθηκαν. Και το καλύτερο! Υπάρχει και στο λεξικό, άρα είναι σωστοί οι άτιμοι. Ειδικά το ΑΚΕΛ, νομίζω θα πρέπει να το κατοχυρώσει ως δική του προσθήκη στο λειξιλόγιο των Κύπριων πολιτικών. Να βγάλουν και φανελάκια με σύνθημα: "Proud to be στοχοπροσηλωμένος Akelikos".

Το πάντοτε αγαπημένο "στο τέλος της ημέρας" δε; Αλήθεια, στο τέλος ποιας μέρας; Της σημερινής, της αυριανής, της αντιπροχθεσινής; At the end of the day, βρε, που λένε κι οι μισητοί (κατά τα άλλα) Εγγλέζοι. Είχαμε ως Έλληνες τη φράση "στο τέλος", αλλά δεν ήταν αρκετή για να γεμίσει με στόμφο τον τηλεοπτικό/ραδιοφωνικό χρόνο, οπότε σου λέει, ας μπήξουμε και την ημέρα στο τέλος, μπας και δούμε άσπρη μέρα.

Άλλα παραδείγματα είναι το αγαπημενοτερότερό τους φυσικά: η "δίκαιη και βιώσιμη" λύση του Κυπριακού που το ακούω από τότε που γεννήθηκα, ή το ακόμη καλύτερο "δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, με μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια, μια διεθνή προσωπικότητα, με πολιτική ισότητα όπως αυτή περιγράφεται στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις αρχές του διεθνούς δικαίου".
Σημειώνεται ότι το τελευταίο κατεβατό δικαιούσαι να το πεις σε οποιαδήποτε ερώτηση σου κάνει κάποιος και να έχει την παραμικρή σχέση με το Κυπριακό. π.χ. "Ρε πάμε να παίξουμεν αππάρους στον Ιππόδρομο;" και απαντάς :" μα δίπλα στο οδόφραγμα του Αγίου Δομετίου; Τζείνο που οδηγεί στους κατεχόμενους τόπους μας που τους επκιάσαν οι Τούρτζοι, τζαι που εν να τους ξαναδούμεν (εκτός αν θέλουμεν να παίξουμεν στο κάζίνο) όταν βρεθεί για το Κυπριακό μια δίκαιη, βιώσιμή λύση, διζωνικής, δικοινοτικής .... μπλα μπλα μπλα... διεθνούς δικαίου; Οί ρε, ένι μπορώ. Εννα παίξω φούτσαλ σήμερα".
Είναι κάτι σαν ψυχαναγκασμός δηλαδή. Πρέπει να το πεις ΟΛΟΚΛΗΡΟ, αλλιώς θα έχεις γκαντεμιά για ένα χρόνο, θα φυτρώνουν αγριόχορτα στο περβόλι σου, θα πκιάσουν τα κοπελλούθκια σου φτείρες, θα τελειώσει η συνδρομή του Norton Antivirus και θα φκαίνει ούλλη μέρα το σήματούιν Renew you Licence και δεν θα μπορείς να δουλέψεις στο PC σου, θα κάμνει η πεθερά σου hoover και θα σε πκιάννει τηλέφωνο να έρτεις να σηκώσεις τα έπιπλα κ.τ.λ. κ.τ.λ.
Αλλιώς δεν εξηγείται...

Υ.Γ. Ρωτώντας ένα φίλο για την πλήρη σύνταξη του ανωτέρω κατεβατού (ναι, ναι ξέρω, λαμπρόν να με κάψει που δεν το θυμάμαι ΟΛΟ απέξω μετά από τόση επανάληψη) με ενημέρωσε ότι εδώ http://allioxthi-reloaded.blogspot.com/2008/11/banalit.html μπορεί να βρεί κανείς πλήρη κατάλογο των αγαπημένων εκφράσεων που αφορούν το εθνικό μας θέμα, την εθνική μας τραγωδία, το δράμα του κυπριακού λαού...

Καλώς μας μπήκε...

2009-01-13T13:34:00.001+02:00

Ήρθε και το 2009. Έφυγε η γκαντεμοχρονιά (για πολλούς), το δίσεκτο 2008.
Τι έμαθα τη χρονιά που πέρασε;

Ότι μπορούμε να εκλέξουμε κομμουνιστή πρόεδρο και δεν θα μετατραπεί η Κύπρος "μας" σε σοβιετικό παρακλάδι, η Μερσεντές σου σε Λάντα, η πιστωτική μου σε κουπόνι για το γάλα και η αβγολέμονη το Πάσχα δεν έγινε αυτόματα μπορς*.
Ότι θα λυθεί το Κυπριακό το 2009 (κράτα μικρό καλάθι)
Ότι δεν υπάρχει όριο στην έκπληξη που μπορεί να μου προκαλέσουν οι ατάκες του Βυζαντινολόγου. Ανύπομονώ για την επόμενη.
Ότι στην Κύπρο δεν είσαι σοβαρός υπουργός αν δεν μιλήσεις τουλάχιστον 15 φορές το μήνα στα κανάλια. Το αν σε ρωτούν για την κρίση στη Γάζα ή για το πώς απλώθουμε σωστά τον τραχανά, δεν παίζει ρόλο. Φτάνει να απαντάς σε όλα. (κάτι μου λέει ότι σε κάθε υπουργικό συμβούλιο, συγκρίνουν πόσες φορές βγήκε στα ΜΜΕ ο καθένας. Ο χαμένος (δηλαδή όποιος βγήκε τις λιγότερες φορές) μάλλον γράφει τα πρακτικά της συνεδρίασης.)

Σε προσωπικό επίπεδο έμαθα:

Ότι δεν υπάρχει όριο για το πόσες δουλειές (που θεωρητικά κανείς δεν θα άφηνε) μπορώ να αφήσω, για να μπω σε νέες περιπέτειες και νέα επεισόδια, God knows why, μαλλον just for the thrills. (όχι, δεν είμαι η κόρη του Βαρδινογιάννη).
Ότι αυτό εκπλήσσει μόνο εμένα και καθόλου όσους με ξέρουν καλά.
Ότι υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι και δημόσιοι γάροι (γάιδαροι, κατά το επισημότερον). Οι φίλοι μου ανήκουν κυρίως στη δεύτερη κατηγορία, δηλαδή δουλεύουν σαν γάροι, παίρνουν δουλειά σπίτι (και τα Σ/Κ), δεν πληρώνονται επιπλέον και δεν δικαιούνται να παραπονεθούν, γιατί ο κόσμος θεωρεί ότι είναι δημόσιοι υπάλληλοι, άρα τυχεροί.
Ότι υπάρχει και τρίτη κατηγορία: οι δημόσιοι μούλοι. Δεν δουλεύουν καθόλου, δεν τους λέει κανείς τίποτα, και παραπονιούνται όταν τους ζητάς να δουλέψουν. Οι δημόσιοι υπάλληλοι ανήκουν κάπου στη μέση των γάρων και μούλων.
Ότι όλος ο κόσμος φέτος αποφάσισε να γίνει μάνα. Τα επακόλουθα αυτής τους της απόφασης θα φανούν πιστεύω όταν θα γράφω (καλώς εχόντων των πραγμάτων δεν θα έχω βαρεθεί να γράφω) για το τι έμαθα το 2009.
Ότι αν σου ζητήσουν να γίνεις κουμπάρος, μπορείς και να αρνηθείς, αν δεν το θες πραγματικά, γιατί αλλιώς την έκατσες. Δικαιολογίες τύπου "έπαθε ανεμοβλογιά η γάτα μου και δεν θα μπορέσω" τη μέρα του γάμου, δεν βολεύουν.

*μπορς: σούπα εκ Ρωσίας ορμώμενη με παντζάρια. τρώγεται ζεστή το χειμώνα και κρύα το καλοκαίρι, με μια κουταλιά sour cream. Αν με ρωτάτε, είναι καλύτερη από την αβγολέμονη, αλλά δεν με ρωτάτε.

food for thought. thought of food.

2008-12-29T11:39:00.001+02:00

Πήγαμε στο πάρτι του θείου Τάδε. Η αγαπητή θεία Τάδε μαγείρεψε: γεμιστά λαχανόφυλλα, γεμιστά φύλλα, οφτό κλέφτικο, μακαρόνια α λα κρεμ, γαλοπούλα με γέμιση, κουνέλι στιφάδο, πατάτες στο φούρνο, σπανάκι ογκρατέν, κεφτεδάκια, σαλάτα χωριάτικη και σαλάτα (λευκωσιάτικη) με ρόκα. Το επιδόρπιο ήταν μελομακάρονα, κουραμπιέδες, μπράουνις, φρούτα, κρίσμας κέικ.

Πήγαμε και στο πάρτι της θείας Δείνα που μαγείρεψε: οφτό κλέφτικό (με δυο διαφορετικά είδη κρέατος), πατάτες φούρνου, μακαρόνια α λα κρεμ, κινέζικο κοτόπουλο, γαλοπούλα με γέμιση, σαλάτα χωριάτικη και σαλάτα (λευκωσιάτικη) με ρόκα. Το επιδόρπιο ήταν μελομακάρονα, κουραμπιέδες, φρούτα, κρίσμας κέικ, γλυκό με σοκολάτα και μπανάνες, τσιζ κέικ, μπράουνις.

Πήγα σε άλλα δυο τέτοια φαγοπότια αυτές τις μέρες. Έχω να πάω σε ακόμη δυο. Δεν είμαι σίγουρη ότι χρειάζεται ιδιαίτερα σχόλια αυτό που περνώ, αλλά έχω κάποιες παρατηρήσεις / απορίες:

Θα ήθελα ένας χριστιανός να μου εξηγήσει τη σχέση κινέζικου κοτόπουλου με μακαρόνια α λα κρεμ, και το λόγο που τα βρίσκουμε στο ίδιο τραπέζι. Μήπως ο Τσανγκ Λι όταν έτρωγε κοτοπουλάκι, θυμόταν με νοσταλγία τα (παραβρασμένα) μακαρόνια α λα κρεμ της θείας Ρούλας, με 20 τόνους βούτυρο και 40 τόνους ζαμπόν; Ή μήπως η εν λόγω θεία Ρούλα, όταν σπούδαζε στην Ιταλία μαγειρική, μαθήτευσε κοντά στον διάσημο Κινέζο Σεφ Μπι Ρμπί Λη, γνωστό για τη φιούζιον μαγειρική του και το ανακάτεμα της κρέμας γάλακτος στα κινέζικα νουντλς;
Αυτή η σαλάτα ρόκα, όσο και να μου άρεσε κάποτε, δεν μου το βγάζετε από το μυαλό ότι έχει απλούστατα λύσει τα χέρια της κάθε Κύπριας νοικοκυράς, η οποία βαριέται να κάνει κάτι πιο ευφάνταστο και επαναπαύεται στο "μοντέρνο" της υπόθεσης "ρόκα" για να βγει από τη δυσκολία να προτείνει κάτι διαφορετικό στους καλεσμένους της.
Ποιος τρώει το κρίσμας κέικ; Φαντάζομαι όσοι τρώνε και τη βασιλόπιτα.
Γιατί ο κόσμος δεν καταλαβαίνει τη σημασία του ψησίματος στο μπράουνις; ΟΧΙ ρε θεία. Το μπράουνις ΔΕΝ είναι γαλοπούλά να την ... στο ψήσιμο. 15 λεπτάκια θέλουν.
Όσο για το ψήσιμο της γαλοπούλας, νομίζω οι 125 ώρες που την αφήνουμε στο φούρνο ευθύνονται για το ότι είναι τόσο άνοστη που την τρώμε μόνο μια φορά το χρόνο.

Μετά από αυτές τις ώριμες γκουρμεδιάρικες σκέψεις, είμαι έτοιμη για το επόμενο οικογενειακό γλέντι...

No more Greek Lover. Meet the Tsipoura.

2008-12-17T11:31:00.001+02:00

Πήρα σήμερα το πιο κάτω email (δεν διόρθωσα ορθογραφία και στίξη):

Η υψηλής κυκλοφορίας ελληνική εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ ανέφερε ότι κατά την αλιεία της τσιπούρας, που άρχισε το περασμένο Σάββατο, αντίθετα με όσα συνέβαιναν τα περασμένα χρόνια, βλέπουμε Έλληνες και Τούρκοι αλιείς να ψαρεύουν σχεδόν δίπλα-δίπλα σε μια άκρως ήρεμη ατμόσφαιρα. Ο Πρόεδρος των Συνδέσμων Αλιέων της Ελλάδας Γιώργος Κουτσοτούρχης σχετικά με το θέμα είπε: «Οι Έλληνες και οι Τούρκοι ψαράδες ψαρεύουν σχεδόν δίπλα-δίπλα, ανταλλάσσοντας χειρονομίες καλής θέλησης και φιλοφρονήσεις». Η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ ανέφερε ότι το Σαββατοκύριακο έριξαν τα δίχτυα τους στην περιοχή των Ιμίων 13 ελληνικά και 3 τούρκικα αλιευτικά και ότι δεν υπήρχε γύρω ούτε ένα περιπολικό τουρκικό από καμία πλευρά. Τα τελευταία χρόνια, για την αιτία της έντασης, που επικράτησε μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας στον «πόλεμο τσιπούρας», οι ελληνικές Αρχές προέβησαν στην εξής διαπίστωση βασιζόμενες στις πληροφορίες των αλιέων της Καλύμνου: Η περιοχή των Ιμίων προκαλεί τις τσιπούρες από ερωτικής πλευράς. Σύμφωνα με τους Έλληνες αλιείς, λόγω του αμμώδους βυθού γύρω από τα Ίμια επιλέγεται αυτή η περιοχή για τον πολλαπλασιασμό τους. Η αιτία που οδηγεί τις τσιπούρες περισσότερο από την άμμο στα Ίμια είναι ένα είδος φύκι, που στην ελληνική λέγεται «φύλο αμυγδάλου». Οι τσιπούρες, που ξεπερνούν καμία φορά το ένα κιλό, αισθάνονται μεγάλη αγαλλίαση από την επαφή τους με αυτά τα φύκια, πριν αφήσουν εκεί τα αυγά τους.

Πολύ το χάρηκα λοιπόν! Γιατί;

Επιτέλους! Και νέες ατάκες στην εξυπηρέτηση του Έλληνα εραστή:
«Τι σου κάνω τσιπούρα μου! Τι σου κάνω!»
«Απ’ ό,τι βλέπω ταιριάζουμε σαν την τσιπούρα με το φύλο αμυγδάλου. Wanna go for a souvlaki?»
«Αγάπη μου, θα γίνει των Ιμίων απόψε. Με την καλή έννοια.»
Και φυσικά η έκφραση «έκαναν φύκι – φύκι», παίρνει πια την πραγματική της διάσταση!

Άστρα βλέπαμε πρωί πρωί, αθεόφοβη

2008-12-16T12:29:00.002+02:00

Αλήθεια, οι δημοσιογράφοι γιατί το θεωρούν απαραίτητο να παίρνουν Υπουργούς τηλέφωνο πρωινιάτικα και να τους ρωτούν πράγματα που κι ο πιο απλός Α8 λειτουργός θα μπορούσε να απαντήσει; Κι οι υπουργοί, βέβαια, είναι από ευγένεια που αποφεύγουν να τους ασηχτηρίσουν ή τα θέλουν κι εκείνοι λιγάκι;

Σήμερα στην Πρωινή Έκδοση του Άστρα, η δημοσιογράφος θεώρησε ότι μόνο ο Υπουργός Συγκοινωνιών θα μπορούσε να της απαντήσει στις δαιμόνιες / πανέξυπνες / δύσκολες / αναπάντητες ερωτήσεις της:
"Πείτε μας τι γίνεται με την έξοδο προς λεωφόρο Σταυρού που δόθηκε στην κυκλοφορία χθες"* "Πήρατε κάποιες πρώτες αντιδράσεις; Από την αστυνομία;"**
"Το ρωτώ γιατί εμείς πήραμε κάποιες πρώτες αντιδράσεις ότι δεν βοηθά και πολύ" ***
"Λένε ότι στην ουσία πρόκειται για ένα μικρό μόνο δρομάκι"****

Συγγνώμη κουκλίτσα μου, αλλά με αφήνεις με τρεις επιλογές ή και συνδυασμό τους:
(α) θεωρείς ότι μια που θα τον ρωτήσεις για το 2009 ως Ετος Προσβασιμότητας (που και πάλι απορώ, γιατί θα έπρεπε να μιλά γι’αυτό ο Υπουργός, αλλά τέλοσπάντων), ας τον ρωτήσεις και για τους παρακαμπτήριους της Λευκωσίας. Καλά που δεν τον ρώτησες, αν σκοπεύουν να ασφαλτοστρώσουν το δρόμο που μένεις, γιατί έχει πρόβλημα ο άντρας σου με τις σούστες του αυτοκινήτου.
(β) είναι πολύ καλή κίνηση καριέρας να καλείς τους Υπουργούς, αφού έτσι φαίνεται "ποια είσαι συ". Όσο περισσότεροι Υπουργοί περάσουν από την εκπομπή σου, τόσο πιο πολύ περνάει η μπογιά σου, ε; Άσχετο για ποιο πράγμα τους αναγκάζεις να μιλάνε. Το κακό με τον Νικολαϊδη είναι πως είναι και ευγενέστατος ο άνθρωπος και δεν σου χώνει κανένα μπινελίκι να ησυχάσει κι αυτός και μεις.

(γ) πραγματικά πιστεύεις ότι χρειάζεσαι τον Υπουργό να στα απαντήσει αυτά , οπότε σηκώνω τα χέρια ψηλά.

Γενικότερα, η απορία μου είναι η εξής; Πώς μπορεί ο κόσμος να σηκώνεται με την τσίμπλα στο μάτι, 7 η ώρα το πρωί και να απαντά σε δημοσιογράφους και "δημοσιογράφους"; Πραγματικά απορώ.

Αντιλαμβάνομαι κιόλας πως μια αχαίρευτη δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει πολιτικός, αφού απλούστατα θα κοιμάται ευτυχής την ώρα εκείνη την άγρια. (όχι, να ξεκαθαρίσω, ότι την είχαμε μια έννοια την πολιτική καριέρα, την είχαμε, αλλά τώρα ξενοιάσαμε και προτιμούμε να κοιμόμαστε)

Πιθανές απαντήσεις / σκέψεις Υπουργού Συγκοινωνιών και Έργων

* τι να γίνεται, βράζει και χύνεται.

** ναι, ήρθαν στο γραφείο μου και ξυλοκόπησαν τη γραμματέα μου. Εγώ έλειπα.

***ποιος τα λέει αυτά; να στείλω τους άνωθεν αστυνομικούς να του μιλήσουν! Πάντως εγώ βγήκα σήμερα το πρωί με τις παντόφλες και ρωτούσα τους περαστικούς κι ήταν όλοι πανευτυχείς με την παράκαμψη, αν και λίγο τρομοκρατημένοι που με έβλεπαν με τις πυτζάμες.

****απάντηση (α) μικρό είναι το μάτι σου. απάντηση (β) ναι, μικρό δρομάκι, αλλά νιώθει λεωφόρος.

Άνθρωποι άγριοι ή εξαγριωμένοι; Ιδού το ερώτημα.

2008-12-11T17:38:00.002+02:00

Αναρωτιέμαι πώς καταφέραμε να ονομάσουμε πολιτικά ορθή την καταστροφή μιας πόλης και μιας χώρας ολόκληρης, καταστροφή που δεν είναι μόνο κτιριακή, αλλά και οικονομική και εν τέλει -με τις περικοπές που θα αποφασίσουν σίγουρα οι επιχειρήσεις και την ανεργία που θα απειλήσει αρκετό κόσμο- κοινωνική καταστροφή. Παντού ακούω για οργή που ξεχύλισε, για το κερασάκι στην τούρτα και άλλα τέτοια κλισέ, βλέπω να "αποκαλύπτουν" όλοι κάτω από τις κουκούλες τους οργισμένους/ μορφωμένους πλην άνεργους / ιδεαλιστές νέους, τους κακοπληρωμένους εργάτες, τους καταπιεσμένους αλλοδαπούς, τους χαμηλόμισθους συνταξιούχους. Και απορώ: δηλαδή σηκώσατε τις κουκούλες και ήταν αυτοί από κάτω; Και αν ήταν τόσο εύκολο, να ξέρουμε ποιοι είναι όλοι αυτοί, γιατί δεν έκανε το ίδιο και η αστυνομία, και μια που κοίταγε κάτω από την κουκούλα, να τους συλλάβει κιόλας για τις λεηλασίες, τους πυρπολισμούς, το πλιάτσικο;

Δεν αντιλαμβάνομαι πώς γίνεται, από κει που κάθεσαι ήσυχα στον καναπέ σου και βλέπεις Λάκη Γλυκούλη, ή ψηφίζεις για το ποιος θα βγει από το X Factor, να αποφασίζεις ξαφνικά να βάλεις κουκούλα ή το καλσόν της γυναίκας σου και να βγεις στο δρόμο να καις κάδους και να σπας βιτρίνες. Αυτό είναι σχιζοφρενικό. Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να το δεχτώ, ότι άνθρωποι με σώας τα φρένας, θεωρούν ότι με το να καταστρέψουν (προσέξτε, ξαφνικά, χωρίς να έχουν δώσει προηγούμενα σημάδια βίαιης συμπεριφοράς) τόν κόσμο γύρω τους, θα τον κάνουν καλύτερο.

Εγώ ξέρω ότι, όταν θέλεις να αλλάξεις τα πράγματα και τον κόσμο, το κάνεις με την καθημερινή σου συμπεριφορά, με μικρές κινήσεις καλυτερεύεις τη ζωή σου και αυτή των άλλων. Ξέρω ότι βρίσκεις τρόπους για να εκφράζεσαι και να διοχετεύεις τη δημιουργικότητά σου, χωρίς διαλύεις αυτά που άλλοι έχτισαν. Ναι, το ένστικτο της καταστροφής ίσως να υπάρχει και ίσως να είναι ισχυρό. Είναι όμως πιο ισχυρό από το ένστικτο της δημιουργίας;

Συνεχίζεται...

Βυζαντινολόγος ο Εκδικητής

2008-12-09T12:26:00.001+02:00

Ο Βυζαντινολόγος -πάντοτε στην επικαιρότητα- σχολίαζε χθες στον Άστρα, το χάος που επικρατεί στην Ελλάδα τις τελευταίες μερες:

Δεν πρέπει να δένουν τα χέρια της αστυνομίας ούτε εδώ ούτε στην Ελλάδα. Θα συλλάβω κάποιον; Ασφαλώς θα φάει και δυο χαστούκια. Η περιουσία του κόσμου δεν είναι στα χέρια των αλητών. Ούτε να πυροβολήσουμε, ούτε δικτατορία, αλλά να γίνει αυστηρότερη η αστυνομία. Αν ξέρει ο πιτσιρικάς που καίει ότι θα συλληφθεί, θα φάει και 5 χαστούκια, θα πάει και κάποιους μήνες φυλακή, να δούμε αν θα το ξανακάνει. Αυτοί οι ατίθασοι νέοι βάζουν φωτιές, σπάνε βιτρίνες, αναποδογυρίζουν αυτοκίνητα, είναι ανεπίτρεπτα. Ποιος θα αποζημιώσει τον φτωχό που του κατέστρεψε το κατάστημα ή το αυτοκίνητο;

Ο φίλος Δ συμπλήρωσε εύστοχα: "θα μπορούσε, σε συνεργασία με τους δήμους, να γεμίσει τα πεζοδρόμια με ζαρντινιέρες. Οι ζαρτινιέρες δεν ομορφαίνουν απλά τις πόλεις. Παρεμποδίζουν επίσης τους ταραξίες και ενίοτε προκαλούν και πραγματικές σωματικές βλάβες..."

Μέρη Χρίσμας

2008-12-07T20:24:00.001+02:00

Για πολύ γέλιο αυτά τα Χριστούγεννα, προτείνω ανεπιφύλακτα:
http://it.youtube.com/watch?v=qvfJMQDVSYI

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Αθήνα, να εύχεσαι να δουλεύει ο server...

2008-10-06T10:41:00.001+03:00

Το να κλείσεις εισιτήριο με τον εθνικό μας αερομεταφορέα (βλ.Κυπριακές Αερογραμμές, Cyprus Airways, Κ.Α.) είναι μια περιπέτεια, γεμάτη δράση και ενέσεις αδρεναλίνης. Ας πούμε ότι είσαι ένας τυπικός Κυπραίος που ξέρει όμως να χρησιμοποιήσει και το διαδίκτυο. Και πρέπει να πας στην Αθήνα βρε αδελφέ, για τον χ, ψ, ω, λόγο. (Στο "χ" βάλε "να δω τη Βίσση/Βανδή/Μαρτάκη", στο "ψ" βάλε "να δω τον Ολυμπιακό/ΑΕΚ/Ατρόμητο Καλαμαριάς και στο "ω" να πάω να δω τον γιο μου και να του πάρω κουπέπια") Λες λοιπόν: Ωραία, θα μπω στο ίντερνετ, θα ψάξω τα εισιτήρια σε όλες τις αεροπορικές και θα βρω τη φθηνότερη. Νωρίς είναι ακόμη, λες εσύ, αθώο πλάσμα, ενάμιση μήνα πριν, να μη βρω;

Ας πούμε λοιπόν, ότι είσαι στην ιστοσελίδα των ΚΑ και έχεις δηλώσει τις ημερομηνίες που θες. Και σου βγαίνει ένα δελεαστικότατο €41 "πήγαινε" και €72 "έλα", σύνολο €133, που τρίβεις τα μάτια σου και λες δεν μπορεί!!!!! ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ! (Ε ναι, ρε κορόιδο, δεν μπορεί. Θα δεις σε λίγο)

Κατόπιν, θα προσπαθήσεις να περάσεις στην επόμενη σελίδα που θα σου δείξει τους φόρους που θα πληρώσεις (επιπλέον, εννοείται). Θα προσπαθήσεις, λέμε, γιατί κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί πως θα δουλέψει η επόμενη σελίδα. Συνήθως, από αυτό το σημείο και μετά, η σελίδα απεργεί. Οπότε και σένα σου μένει η χαρά και αναγκάζεσαι να πάρεις τηλέφωνο. Αυτό όμως θα το δούμε πιο μετά.

Ας πούμε όμως ότι περνάς στην επόμενη σελίδα και βλέπεις τους φόρους. Και πέφτεις από την καρέκλα... Οι φόροι είναι €122. Δηλαδή 92% πάνω από την πρώτη τιμή που σου έδωσαν! Με λίγα λόγια το εισιτηριάκι σού βγαίνει "μόλις" €255 και κάτι ψιλά. Μα μόόόνο; Αφού σε σηκώσουν οι συνάδελφοι από το πάτωμα, (ή η καθαρίστρια την επόμενη Πέμπτη που θα έρθει, αν είσαι στο σπίτι την ώρα τούτη τη δύσκολη) αφού λοιπόν σε λυπηθεί κάποιος και σε σηκώσει στα πόδια σου, ξανασέρνεις το άθλιο κορμί σου μπροστά στον υπολογιστή και πατάς το κουμπάκι που θα σε βγάλει στην επόμενη σελίδα για την τελική πληρωμή. (ΑΝ δεν έχει πρόβλημα πάλι το site).

Και.. ταρααααααααάν! Η τελική τιμή κυρίες και κύριοι έχει, με κάποιο μαγικό τρόπο, ανέβει από €255 σε €272! It´s magic!!

Επειδή το πρώτο εγκεφαλικό το έπαθες ήδη, τώρα το μυαλό σου είναι λίγο αναισθητοποιημένο, οπότε το περνάς λίγο στο ντούκου και το αγοράζεις το ρημάδι το εισιτήριο. Την επόμενη φορά, βέβαια, που θα φτάσεις στο κομμάτι της τιμής με τους φόρους, θα φροντίσεις να υπάρχουν γύρω άνθρωποι και καμφορά για να σε συνεφέρουν, ούτως ώστε να ξαναποκτήσεις τις αισθήσεις σου και να δεις την ιστοσελίδα να σε προειδοποιεί (τα γνωστά άγνωστα ψιλά γράμματα) ότι η τιμή (με τους φόρους) δεν είναι η τελική. Τα €12 είναι service charge! Απορώ τα hospital charges ποιος θα τα πληρώσει.

Και για να επιστρέψω στο θέμα της τηλεφωνικής εξυπηρέτησης: επειδή εγώ ποτέ δεν κατάφερα να κλείσω εισιτήριο με τις ΚΑ από το διαδίκτυο (μια τα εγκεφαλικά τα δικά μου, μια αυτά της ιστοσελίδας...) τον τελευταίο καιρό έκλεισα 2-3 φορές από το τηλέφωνο. Και τυχαία, την τρίτή φορά, μαθαίνω ότι για τηλεφωνική κράτηση χρεώνομαι €17, αντί €12 που είναι το διαδίκτυο. Σημειωτέον ότι ποτέ δεν με ενημέρωσαν για την ύπαρξη της χρέωσης αυτής.

Αντιλαμβάνομαι ότι το να χρεώνεσαι service charge είναι αντικίνητρο για να πάρεις τηλέφωνο την εταιρεία. Αλλά ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ για να μην το κάνεις!! Χαλόου, όπως λένε κάποιες! Επίσης, αν είναι έτσι, γιατί να χρεώνομαι €12 όταν κλείνω από το διαδίκτυο, αφού εκείνη τη στιγμή βοηθώ την εταιρεία να μην χρησιμοποιεί επιπλέον προσωπικό, άρα μειώνει το κόστος της. Και τελευταίο, αφού θα πληρώσω €255!!! ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΑ;;

Συγγνώμη κιόλας ρε παιδιά, αλλά τι ακριβώς προσφέρετε οι ΚΑ πια, στις πτήσεις σας; Ποια εξυπηρέτηση; Από το πιο απλό: την καραμελίτσα που σου πρόσφεραν κάποτε, ή τον καφέ που σου τον σέρβιραν μετά το φαγητό, γιατί με το φαγητό έπινες κάτι κρύο, τα έχετε καταργήσει όλα. Καταργήσατε μέχρι και τις εφημερίδες που μας δίνατε να περάσει λίγο η ώρα. Η χειρότερη κοροϊδία είναι όμως τα φαγητό. Ένα κρύο κρουασάν, με τυρί και ζαμπόν της χειρότερης ποιότητας, συχνά μαυρισμένο το ζαμπόν στις άκρες, μια αηδία, στότσι στα κυπριακά. Δίπλα του, σοκολατάκι φτηνιάρικο και that's it. Έχω συζητήσει με αρκετό κόσμο αυτό το πράγμα και όλοι καταλήγουμε στο ίδιο συμπέρασμα: γι‘αυτό πληρώνουμε €270-300; Καλύτερα να πλήρωνα τα μισά και να μην μου φέρνατε ούτε νερό στην πτήση. Ας μας βάζατε να τα αγοράζουμε. Θα βγάζατε και τα προς το ζειν.

Τέλοσπάντων, ήδη μακρυγόρησα, να προσθέσω όμως κάτι: η τιμή που αναφέρω είναι πραγματική τιμή που μου έδωσαν πριν λίγο οι ΚΑ. Ωστόσο οφείλω να ομολογήσω ότι δεν είναι η πιο ακριβή εταιρεία, αλλά οι τιμές και των τριων εταιρειών (ΟΑ, ΚΑ και Aegean) κυμαίνονται στα ίδια επίπεδα. Συχνά τόσο κοντινά είναι τα επίπεδα, που αναρωτιέσαι αν είναι η ίδια εταιρεία. Η ΟΑ μάλιστα, μοιράζεται τις πτήσεις με τις ΚΑ, άρα και το catering. Αυτό για να μείνουμε αντικειμενικοί.

Όπως και να ’χει, προτιμήστε το κολύμπι για Αθήνα. Και φθηνότερο είναι και πιο καλό για την υγεία σας!

Greek Παιδεία like Greek Souvlaki

2008-09-16T19:12:00.001+03:00

Τι το ήθελες βρε Γλυκούλη, που είσαι σαν να σε έντυσε η μάνα σου να σε στείλει εκκλησία την Κυριακή; Τί το ήθελες βρε, να τους ανάψεις τα αίματα και να μου τους συγχύσεις, παραμονές διαπραγματεύσεων; Να τους πεις για ειρηνική συμβίωση, λίγο πριν αρχίσουμε να συζητάμε πώς θα την πετύχουμε, σε επίπεδο ηγετών κοινοτήτων; Γιατί να τους πεις ότι πρέπει να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλο, αφού σε λίγους μήνες, Θεού Θέλοντος και Εθνάρχη επιτρέποντος θα τους γνωρίσουμε anyway, αλλά με τους δικούς μας όρους; Δηλαδή θα μας τρελλάνεις βρε;

Τι να την κάνουμε την ειρηνική συμβίωση, μήπως θέλουμε να ζήσουμε μαζί; Δεν το κατάλαβες ακόμη ότι το να ζήσουμε μαζί είναι μια έννοια που χωράει πολλήηηηη συζήτηση; Δηλαδή με τις Φιλιππινέζες που μας καθαρίζουν τα σπίτια και τους Πακιστανούς που μας τα χτίζουν, δεν ζούμε μαζί; Ε, τότε τι θέλεις; Θα φτιάξουμε και στους Τ/Κ σπιτάκια στους κήπους μας, ή θα τους χώσουμε σε τίποτα παράγκες και θα τους βλέπουνε (α) μόνο όσοι ξυπνούν στις 5 το ξημέρωμα, την ώρα που πάνε δουλειά και (β) όσοι δεν πάνε Πρωταρά την Κυριακή και ίσως περάσουν από το roundabout της CYTA. Άρα τι να μάθουμε να ζούμε μαζί τους; Σε λίγο θα μας πεις να μάθουμε και κανένα Φιλιππινέζο ποιητή.

Πέραν τούτου, δεν είναι σωστό να ξεχνούμε τι μας έκαναν. Και όπως γράφει πεντακάθαρα στην εγκύκλιό σου (που την διάβασαν όσοι -ή και λιγότεροι- είχαν διαβάσει το σχέδιο Μαβράν) θα σταματήσουμε να μιλούμε για εισβολή, κατοχή, προσφυγιά και εγκλήματα πολέμου (σχήμα οξύμωρο, όπως έλεγε κι ένας φίλος μου, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία) και θα μαθαίνουμε μόνο τι τους κάναμε εμείς. ΑΧΑ!!! Άρα θες να πεις ότι κάτι κάναμε κι εμείς;

Λοιπόν να ξέρεις ότι το να ξεκοιλιάζεις ανθρώπους δεν είναι κακό, φτάνει να έχουν σκοτώσει κι εκείνοι κάποιον δικό σου. Οφθαλμόν αντί οφθαλμού δηλαδή. Βέβαια, αυτό λογικά θα σημαίνει ότι όλοι οι εγκληματίες μεταξύ τους είναι συγγενείς ή έχουν βεντέτα, κι επίσης ότι δεν είναι εγκληματίες, αλλά υπερασπιστές του δικαίου, όμως -όπως είπε κάποιος παλιά, πολύ πετυχημένα- σιγά τα λάχανα.

Να συζητήσουμε το θέμα της Παιδείας, δεν έχω πρόβλημα. Και πραγματικά πρέπει να τονίσουμε τις εθνικές μας ρίζες και να γνωρίσουμε καλύτερα την ελληνική παιδεία. Γιατί, δεν γίνεται αδερφέ, πρέπει να ζω σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπου οι Ελληνολάτρεις Ε/Κ μεταλλάχτηκαν σε Εγγλεζάκια. Από πού να αρχίσω; Από τα τέκνα του English School, από αγαπημένες φράσεις τύπου "στο τέλος της ημέρας" (at the end of the day σαν να λέμε), να καταλήξω στα λατρευτά μας αγγλικά πανεπιστήμια ή μήπως στο Hallooooooooo;;;;

Περήφανε Ελληνικέ λαέ και παρακλάδι του, Ελληνοκυπριακέ. Φάε το σουβλάκι σου, κάνε το καμάκι σου κι αν βρεθεί στο δρόμο σου κανένας Τ/Κ, μην φοβηθείς να του πεις ότι ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ειρηνική συμβίωση και να πάει να κάνει κακκά του. Dont worry, δεν θα το πει της μάμμας του.

Oσο πιο λλία ξέρεις, τόσο πιο ευτυχισμένος είσαι

2008-02-19T21:26:00.002+02:00

Ενας παπάς πριν παντρευτώ, έλεγε σε μένα και στον μέλλοντα σύζυγο διάφορα σοφά, χωρίς καθόλου περισπούδαστο ύφος. Ένα απ’αυτά ήταν ’’όσο πιο λλία ξέρεις, τόσο πιο ευτυχισμένος είσαι’’. Δηλαδή, μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι.
Δίκιο είχε ο άνθρωπος.

Τί καταλαβαίνω εγώ τώρα, δηλαδή που είμαι να σκάσω; Ακούω αυτά που διαδραματίζονται πίσω από κλειστές πόρτες πολιτικών γραφείων και μέσω κινητών τηλεφώνων τελευταίας τεχνολογίας, και είμαι να σκάσω.

Δεν πρόλαβαν να χαρούν οι αθεόφοβοι ότι πέρασαν στη δεύτερη Κυριακή και άρχισαν το γλείψιμο στον Εθνάρχη. Βρε που είσαι αγωνιστής, βρε που έχουμε κοινές θέσεις, βρε που σε εκτιμούμε, βρε που έχουμε δώσει κοινούς αγώνες, γλυψ, γλυψ γλυψ.

Από τη μια ο Φλούφλης, να βγαίνει στα μπαλκόνια (μετά πάντα από τον Σταχτοδοχειοβόλο εννοείται) και να κάνει το πλήθος να κραυγάζει με μίσος σε αναφορές στο Μιάλο Κουπέπι και το κόμμα του, ενώ λίγο μετά να παραληρεί από ευδαιμονία στο άκουσμα του καλέσματος στον Εθνάρχη.
Από την άλλη το Μιάλο Κουπέπι, στις δικές του εξέδρες, να εξυμνεί τον κυρίαρχο λαό και να προσκαλεί τους παλιούς φίλους να ενωθούν μαζί του.

Την επομένη άρχισαν τις επισκέψεις και τα καλέσματα. Και οι δυο. Αγώνας δρόμου, χοντρούληδες αμφότεροι, να λαχανιάζουν ποιος θα δει τον Εθνάρχη, ποιος θα δει τον Βυζαντινολόγο.
Να αναγκάζουν και τον Βυζαντινολόγο να παίρνει τους δρόμους να συναντήσει τον κανακάρη του (τον Εθνάρχη, βρε), ασθμαίνοντας -λέμε τώρα, αφού ήταν με τη Μερσεντάρα- και να του δίνει γραμμή. Γραμμή απευθείας επικοινωνίας με το Θεό φυσικά, και με τη Θέλησή του.
Κορδωτός ο Εθνάρχης, να δέχεται τους υπηκόους του Φλούφλη και Σία και Μιάλο Κουπέπι Λτδ. Όχι τους πρώην υπηκόους του. Τους νυν και αει και εις τον αιώνα τον άπαντα υπηκόους του. Κι αυτοί; Φτάνουν στη βρύση και δεν πίνουν νερό. Τους ξαποστέλνει και τους δυο με τις ευχές του.

Ξημερώνει Μεγάλη Τρίτη. Το Κόμμα του Εθνάρχη ζητάει ΓΡΑΠΤΩΣ την αιώνια υπόσχεση αγάπης και από τους δυο, και φυσικά και την προίκα. ΩΩΩΩΩ... αυτή η προίκα είναι όλα τα λεφτά. Ως τις πέντε το απόγευμα αποφασίζει το κόμμα του Εθνάρχη: θα ευλογήσει ο Θεός αυτή την πενταετία τον Φλούφλη. Στα ΜΜΕ βουίζει ο τόπος. Έδωσε πέντε τσιφλίκια ο Φλούφλης, τρία και τη Βουλή των Κυπρίων το Μιάλο Κουπέπι. Δεν ήθελε νομοθετική το Κόμμα του Εθνάρχη, του πάει καλύτερα η εκτελεστική εξουσία. Πήρε τα πέντε -και το Μιάλο Κουπέπι τα τρία τους.

Οκτώ το βράδυ. Εναγώνιο τηλεφώνημα από φίλη. Ο Εθνάρχης τα πήρε στο κρανίο που το Εθναρχόπουλο δεν θα πάρει τσιφλίκι. Διέταξε αλλαγή πλεύσης. Αποκλείεται, λέω. Έτσι το λένε.

Εννιά το βράδυ. Το Κόμμα βγάζει την απόφαση. Θα πάει με το Μιάλο Κουπέπι. Αυτό ξέρει καλύτερα να τυλίγει κουπέπια από τον Φλούφλη, και γι’αυτό θα το στηρίξουν. Εξάλλου ευκαιρία να μάθει και το Εθναρχόπουλο από εξωτερική πολιτική και η Κύπρος πώς να απλώθει τον τραχανά.

Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι.

Την άλλη Κυριακή θα έχω ένα πόνο στο λωβό του δεξιού μου αυτιού, ο οποίος θα μου προκαλεί παροδικό μουδιασμα στην αριστερή ωμοπλάτη και θα με εμποδίσει από το να πάω να ψηφίσω.

Επίσης θα αρχίσω να μαζεύω ευρώπουλα. Σε πέντε χρόνια θα έχω μαζέψει ένα σεβαστό ποσό και θα βάλω υποψηφιότητα, με κυριότερο αντίπαλο τον Ούτοπο. Το πολιτικό μου παρατσούκλι θα είναι Φρουτοπία. Ίσως κι ο Ούτοπος να θελήσει να συνεργαστούμε. Μπορεί να μου προτείνει κανένα τσιφλίκι. Αν όχι, θα δω τί θα κάνω. Πάντως αναμένω με αγωνία τις επόμενες εκλογές, γιατί πού θα πάει, θα μου φέξει κι εμένα, της προβατίνας.

Του γκαντέμη ο καημός

2008-02-08T21:38:00.001+02:00

Η σχέση μου με τον Μάστρο μου είναι η εξής: δεν θυμάται ακριβώς πώς με λένε, αλλά τα μούτρα μου τα θυμάται. Σε αυτό συνοψίζεται η σχέση μας . Μέχρι πρόσφατα.
Να εξηγήσω.

Οι συνθήκες εργασίας μου είναι οι εξής:
Πάω δουλειά σχεδόν τελευταία.
Φεύγω επίσης σχεδόν τελευταία.
Κατά τη διάρκεια της εργασίας μου, βγαίνω από το γραφείο τέσσερις φορές. Μια για να δει η προϊστάμενη μου τη δουλειά μου και να μου λύσει και καμιά απορία (αν μπορεί), μια για να βγάλω φωτοτυπίες, μια ασυνάρτητη που έχει να κάνει με κάποιο παράλογο καθήκον μου και μια για κατούρημα.

Δυο φορές τη βδομάδα βγαίνω και για να βάλω καφέ από την κοινή καφετιέρα (το ποσοστό σε σχέση με τις υπόλοιπες εξόδους το αφήνω να το βρει η Grande Axairefti).
Πώς γίνεται, σας ρωτώ πώς γίνεται τις τελευταίες τρεις φορές που έτυχε να βγω για το εν λόγω άθλημα, να με πετυχαίνει κάθε φορά στο διάδρομο ο Μάστρος με τον καφέ στο χέρι;;;;;;;

Επίσης, μια με δυο φορές την ημέρα, τυχαίνει να περάσει κάποιος συνάδελφος από το δικό μου γραφείο, ανευ λόγου, για πλάκα, να πουμε καμιά εξυπνάδα να περάσει η ώρα.
Πώς γίνεται την τελευταία φορά να έχει μόλις θρονιαστεί πάνω στο γραφείο μου συνάδελφος που περνάει μια φορά το μήνα, καπνίζοντας με πάθος τσιγάρο και να μπαίνει μέσα ο Μάστρος; ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ;;; Και γιατί ενώ εγώ εκείνη την ώρα χτυπούσαμε κι οι δυο τρελή υπερωρία το μόνο που να σχολιάζει να είναι «κι εγώ νόμιζα δουλεύατε τέτοια ώρα»; Πώς γίνεται ρε γαμώτο;

Επίσης δυο φορές τη βδομάδα (σε μεγάλα γλέντια, αλλιώς μια) παραγγέλνω κάτι να φάω από την καντίνα. Έτσι και σήμερα. Παράγγειλα μια ωραία, αφράτη, ζεστή σπανακόπιτα. (τα επίθετα είναι χάριν του ότι το κείμενο προσπαθεί να είναι ενδιαφέρον και ουδεμία σχέση έχουν με την ποιότητα της σπανακόπιτας από το κυλικείο της δουλειάς). Και ένα αχνιστό φλυτζάνι, μυρωδάτο καφέ (ΟΚ ήταν τσάι, υπερβολικά ελαφρύ και σχεδόν κρύο, τώρα τί κατάλαβες;) Πίνω μια γουλιά από το τσαγόκαφο και δαγκώνω ένα μεγααααααααααλο κομμάτι σπανακόπιτα, οπότε.... Τικ Τοκ. Χτυπάει η πόρτα. Εγώ απαντώ «μπε;» (ήταν ναι, αλλά ήμουν μπουκωμένη, remember;;) Η πόρτα μισανοίγει, βλέπω το κεφάλι του Μάστρου, προσπαθώ να μασήσω γρήγορα για να καταπιώ, ταυτόχρονα αρχίζω να σκάω χαμόγελ0, (χωρίς να αποκαλύπτω δόντια, αφού έτρωγα) ώσπου η πόρτα ανοίγει πια διάπλατα και το μόνο που θέλω είναι να διακτινιστώ. Κάπου μακριά κατά προτίμηση. Από την διάπλατη πόρτα μπαίνουν 6 άτομα, συγκεκριμένα, το επαγγελματικό φαν κλαμπ του Μιάλον Κουπέπι!!!
Με βλέπουν -την μπουκωμένη υπάλληλο- χαριτολογούν ότι με κόψανε στο διάλειμμα πάνω, μου δίνουν τα χέρια απανωτά, ο ένας διαδέχεται τον άλλο, μου χώνουν στα χέρια κάτι προεκλογικά φυλλάδια, εγώ μασώ, καταπίνω, σκουπίζομαι, χαμογελώ ,κάνω χειραψίες, προσεύχομαι να είναι όλα ένα ψέμα, και σίγουρα όλα τα πιο πάνω χωρίς τη συγκεκριμένη σειρά με την οποία αναγράφηκαν.

Ο δε Μάστρος, εξαφανίστηκε, χωρίς καν να με συστήσει, αλλά σίγουρα αυτή τη φορά θα το μάθει το όνομα μου.
Από τις ειδήσεις: «νεαρή υπάλληλος του Τάδε Τάδε Γραφείου, η δεσποινίς Τάδε Δείνα, βρέθηκε θρονιασμένη στο φεγγάρι. Όταν τη ρώτησαν πώς βρέθηκε εκεί, αυτή απλώς απάντησε ''με ευκολία''»

Και ερωτώ: ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ;;

Ekloges 2008

2008-02-06T17:47:00.001+02:00

Άκουα σήμερα το πρόγραμμα του Μιάλον Κουπέπι, αν κερδίσει τις εκλογές, για τον πολιτισμό.

Ναι. Μάλιστα! Για τον πολιτισμό! Άκουσε κανένας άλλος να μιλά υποψήφιος για τον πολιτισμό; Εγώ πάντως όχι. Έλεγε θα τον προωθήσει στέλνοντας καλλιτέχνες στο εξωτερικό και φέρνοντας μεγάλες εκδηλώσεις στην Κύπρο. Ελπίζω να μεν περιοριστεί στο γνωστό μοτίβο ότι καλλιτέχνες είναι μόνο αυτοί που γράφουν εθνικοπατριωτικά ποιήματα και αποκαλούν την Κύπρο η "Κύπρος μας", όπως στις γιορτές του σχολείου, γιατί καήκαμε.

Τώρα που είπα σχολικές γιορτές, θυμήθηκα και τις άπειρες καλλιτεχνικές απόπειρες των φιλολόγων στο σχολείο μου, (και υποθέτω στα απανταχού κυπριακά σχολεία) να "δημιουργήσουν καλλιτεχνικά". Κάτι γιορτές με το Χρυσοπράσινο Φύλλο να είναι number one hit, να ακολουθεί το ποιήμα του Παλληκαρίδη (σε απαγγελία τύπου "μην-απορείτε-που μιλώ-τόσο-περίεργα-δεν-φταίω-εγώ-που-σε-κάθε-τελεία-κάποιος-μου-τραβά-τα-μαλλιά") και με την καθιερωμένη ομιλία κάποιας δύσμοιρης φιλολόγου, που δεν την κανεί που έχει να διορθώσει ένα σκασμό ανορθόγραφες εκθέσεις όταν πάει σπίτι της, έπρεπε να γράψει και λόγο που να κάνει τον διευθυντή να δακρύσει από συγκίνηση και τους μαθητές να κλαίνε από βαρεμάρα. Το ατού των φιλολόγων ήταν βέβαια το θέατρο. Βεεεεεεεβαια. Δεν ήσουν φιλόλογος που να αξίζει τον σεβασμό αν δεν είχες ανεβάσει τουλάχιστον μια Ηλέκτρα (όπου Ηλέκτρα, η καλύτερη μαθήτρια του σχολείου, άσχετο αν δεν σκαμπάζει από υποκριτική και Χορός καμμιά δεκαριά ακούνητες, αγέλαστες που σήκωναν τα χέρια ομαδόν ψηλά, κατά προτίμηση ανά δέκα δευτερόλεπτα).

Ρε λες ο Μιάλον Κουπέπι να θέλει να αναλάβει φιλόλογος την πολιτιστική προώθηση της Κύπρου στο εξωτερικό; Ου χαττάν...

Σπουδαία τα λάχανα

2008-02-04T19:56:00.002+02:00

Εμένα γιατί το "σπουδαία τα λάχανα" του Εθνάρχη μας εφάνηκεν μου πολλά αστείο;

Δηλαδή μιλούμεν εφύρτηκα.

Αφού εφαντάζουμουν τον να τον ρωτούν

"Πώς σκοπεύετε να λύσετε το Κυπριακό Πρόβλημα;"

τζαι τζείνος να απαντά

"Έσιεις Πρόβλημα; Στο Λέλλο."

Αχαϊρευτη 101

2008-01-31T21:31:00.001+02:00

Αχαϊρευτος.

Άνθρωπος χωρίς χαϊρι.

Ο μη Προκομμένος.

Σε κάθε κοινωνία, Αχαϊρευτος είναι αυτός που δεν ακολουθεί τη νόρμα.

Και εξηγώ:

Στην κυπριακή κοινωνία αχαϊρευτος είναι ο ανύπαντρος στα πατημένα τριάντα. Τζείνος που "τόσες κορούες θέλουν τον τζαι τούτος ούτε να γυρίσει να τες δει". Τζείνη που στα εικοσπέντε (το ηλικιακό όριο για τις γυναίκες είναι σαφώς χαμηλότερο) δεν ελογιάστηκεν, "ούφφου ούλλους σκάρτους τους φκάλλει, εν θωρεί τα μούτρα της".

Επίσης αχαϊρευτος εν τζείνος που αντί να κάμνει αιτήσεις στο δημόσιο, κάθεται τζαι γυρεύκει δουλειές που να τον εκφράζουν μίσιμου, "τζαι ταϊζουν τον οι γονιοί του, 30 χρονών γάρος". Σημειωτέον ότι αν ο εν λόγω γάρος αποφασίσει να πάει να μείνει μόνος του, να νοικιάσει ένα διαμερισματάκι βρε αδερφέ, παραμένει γάρος αλλά τζαι μαλάκας γιατί "αντί να κάτσει με τους γονιούς του που ποτίζουν τον τζαι ταϊζουν τον, πάει να τα τρώει στα ενοίκια".

Αν ο εν λόγω γάρος εν θηλυκός, το πρόβλημα είναι ακόμη μεγαλύτερο καθώς "ε μα εν φανερόν γυρεύκεται, εν ίβρεν τζαι άντραν ως τωρά, αντί να παντρευτεί να κάμει κανέναν κοπελλούδιν της μάνας της (γιατί εν της μάνας της φυσικά) παέι μίσιμου να μείνει μόνη της ,να τα τρώει στα ενοίκια".

Αχαϊρευτος είναι επίσης ο άνθρωπος που αντί να σιέρεται που ξυπνά η ώρα 7 (το αργότερο) για να πάει δουλειά στην κυβέρνηση ("να πκιάννει σίλλιες λίρες το μήνα, τζαι να κσιέται"), προτιμά να παραιτηθεί για να κάνει φρίλανς δουλειές με τις οποίες πιθανώς θα βγάζει τα μισά, αλλά (ΝΑΙ,ΝΑΙ) θα μπορεί να ξυπνά ότι ώρα θέλει.

Επίσης αχαϊρευτος είναι ο δημόσιος υπάλληλος που για να μην ξυπνήσει στις 6 τη μέρα των εκλογών, αρνείται να πάει να δουλέψει την συγκεκριμένη μέρα κι ας χάσει 150 λίρες.

Αχαϊρευτος εν τζείνος που αντί να θέλει να γίνει δημόσιος υπάλληλος, διαδηλώνει (μες το μπάνιο του, γιατί βαριέται να βγεί έξω) υπέρ της "προσωρινότητας" των δημοσίων υπάλλήλων, as opposed to "μονιμότητα". Τζαι λαλεί το τζαι σε άλλους, που όντας σώφρονες, κουντούν ο ένας τον άλλον τζαι θωρούν τον με το μισόν τους.

Αχαϊρευτος εν τζείνος που πίνει καφέ με τους φίλους του η ώρα 11 το πρωί (εν τζαι πολλά νωρίς) την ώρα που ο φυσιολογικός κόσμος δουλεύει, και δεν έχει ΚΑΜΜΙΑ ΜΑ ΚΑΜΜΙΑ τύψη.

Υπάρχουν πολλές κατηγορίες αχαϊρευτων. Next time λαλώ τες τζαι τες υπόλοιπες.

Προς το παρόν να ομολογήσω ότι δυστυχώς από φύσει Αχαϊρευτη, εχω γίνει τον τελευταίο χρόνο Προκομμένη, με αποτέλεσμα:

1.Να με περάσει η φίλη μου η Μ. (grande Αχαϊρευτη, τα σέβη μου) στον τηλεφωνικό κατάλογο του κινητού της, από το Α στο Π. Αυτό είναι πραγματικά τραγικό. Οφείλω να ομολογήσω πως με προειδοποίησε επανειλημμένα...

2.Να έχω χάσει αρκετό από τον αυτοσεβασμό μου. (Αυτό κι αν είναι δείγμα Προκομμένης, αν σκεφτείς ότι ως Αχαϊρευτη δεν θα έπρεπε να έχω κανέναν αυτοσεβασμό.)

Next time -αν δεν ξεχάσω από τις υποχρεώσεις που έχει η κάθε Προκομμένη τον κωδικό για το blog- θα αναφερθώ και σε άλλες περιπτώσεις Αχαϊρευτοσύνης. Αν δεν βαρκούμαι δηλαδή, πράγμα που θα είναι καλό, γιατί μπορεί κάτι να έχω από το μικρόβιο ακόμη...